پيش بيني اعتياد به فضاي مجازي براساس صميميت زناشويي، خودارزشمندي و كيفيت زندگي در زنان متأهل

زمينه و هدف: در هر زمينه اي پيشگيري بهتر از درمان است؛ لذا بسياري از آسيب شناسان اجتماعي نيز بر اين باور هستند كه براي پيشگيري از كژرفتاري ها مخصوصا اعتياد به اينترنت كه در چند سال اخير مسئله اي نوپديد مي باشد، بايد در ابتدا عوامل موثر بر آن را شناسايي كرد؛ بنابراين هدف از پژوهش حاضر پيش بيني اعتياد به فضاي مجازي براساس صميميت زناشويي، خودارزشمندي و كيفيت زندگي زنان متأهل شهر اصفهان بود. روش پژوهش: پژوهش حاضر توصيفي از نوع همبستگي بود. به اين منظور از بين زنان متأهل شهر اصفهان در پاييز سال 1400 تعداد 270 نفر به روش نمونه گيري دردسترس انتخاب و در پژوهش شركت داده شدند. ابزار گردآوري داده‌ها شامل پرسشنامه هاي صميميت زناشويي تامپسون و والكر (1983)، پرسشنامه خودارزشمندي دوستي و حسيني نيا(1399)، پرسشنامه كيفيت زندگي سازمان بهداشت جهاني و پرسشنامه اعتياد به فضاي مجازي يانگ (1998) بود كه به صورت پرسشنامه آنلاين در فضاي مجازي اجرا گرديد. داده هاي به دست آمده با روش آماري رگرسيون گام به گام و با استفاده از نرم افزار spss نسخه 24 تجزيه و تحليل شد. يافته ها: نتايج پژوهش نشان داد كه خودارزشمندي (0.549 =B)، كيفيت زندگي (0.446 =B) و صميميت زناشويي (0.107 =B) توانستند 16.7 درصد اعتياد به فضاي مجازي را پيش‌بيني كنند. نتيجه گيري: در نتيجه از يافته هاي پژوهش حاضر مي توان استنباط كرد كه خودارزشمندي، كيفيت زندگي و صميميت زناشويي در پيشگيري از اعتياد به فضاي مجازي نقش مهمي را برعهده دارند. به عبارتي هر چقدر خودارزشمتدي، كيفيت زندگي و صميميت زناشويي بالاتر باشد، اعتياد به فضاي مجازي كمتر است .