تحليل سنجشي آلياژهاي مسي رزم‌افزارهاي ايراني باستان (يك مجموعۀ خصوصي در ايالات متحده آمريكا)

اين پژوهش به مطالعۀ سنجشي عنصر مس چهار رزم افزار ايراني موجود در يك مجموعۀ خصوصي مي پردازد. اين چهار رزم افزار در يك مجموعۀ خصوصي در كشور آمريكا نگهداري مي شود. دو رزم افزار نخستين (1-2) در دستۀ دشنه ها مي گنجند. اين دسته بندي به خاطر اندازۀ بلندي اين دو در نظر گرفته شده است. در بررسي سنجشي، يك خنجر تا 30 سانتيمتر درازا، و دشنه در اندازۀ تقريبي 30 تا 50 سانتيمتر درنظر گرفته مي شود؛ با وجود اين، يك شمشير به طوركلي داراي اندازۀ بيشتر از 50 سانتيمتر تصور ميشود. از آنجا كه داده هاي اصلي باستانشناسي (محوطه) درمورد اين چهار رزم افزار را در اختيار نداريم، از اين روي به آزمايشهايي براي فهم مكان احتمالي و نيز آزمايشهاي ميكروسكوپي (براي ديگر دادهها) روي آورديم. بدينوسيله با ايندست آزمايشها، با شناخت عناصر تشكيل دهنده هم به اصالت يابي، هم براي شناخت خاستگاه فرهنگي آن تلاش كرديم. قبضۀ هر يك از اين رزم افزارها داراي يك لبه يا فلنج در دو سو، ساخته شده كه براي نگاه داشتن دستۀ برآمده از شاخ يا استخوان استفاده مي شده است؛ با اين سبك، استفاده از دسته را بسيار راحتتر، كاراتر نموده و طرحي زيباتر بدان بخشيده است. قبضه هاي هر چهار رزم افزار، هلالي شكل، همانند هستند. رزم افزار شمارۀ 2، نه تنها داراي قبضۀ هلالي شكل است، كه داراي دستگيره هلالي شكل هم است. هر دو دشنۀ شمارۀ 1 و 2 داراي تيغه هاي مثلثي شكل هستند. با وجود اين، تيغۀ رزم افزار شمارۀ 1 باريكتر در محل اتصال به دسته است؛ رزم افزار شمارۀ 2 برخلاف شمارۀ 1، در نزديكي دسته پهنتر مي شود. آزمايشهاي ميكروسكوپي زمينه، اين تصور را پيش مي آورد كه آلياژ و يا شرايط دفن هر يك از اين رزم افزارها متفاوت بوده است؛ اين موضوع نيازمند مطالعات بيشتر است.