گستره مدت در ازدواج موقت

در رابطه با حداقل و حداكثر مدت در ازدواج موقت، بين فقها و حقوق ‌دانان اختلاف‌نظر وجود دارد. در قانون مدني، مقرره‌اي وجود ندارد كه گستره مدت در اين نهاد حقوقي را مشخص كند. بر اين اساس، در اين مقاله در پي آن هستيم كه ضمن تبيين نظرهاي گوناگون، ديدگاهي را برگزينيم كه مبتني بر قواعد فقه مدني و اصول حقوقي باشد. اطلاعات اين تحقيق به صورت كتابخانه‌اي جمع‌آوري شده است. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد كه حداقل مدت در ازدواج موقت به اندازه‌اي است كه در آن امكان استمتاع و التذاذ جنسي وجود داشته باشد. حداكثر مدت نيز نبايد بيش از عمر زوجين يا يكي از آن دو باشد. در نهايت، بر اساس تفسير اراده طرفين با توجه به عرف و الزام آن‌ها به رعايت امور عرفي مي‌توان گفت ازدواجي كه براي مدت طولاني منعقد شده، در حكم نكاح دائم بوده و همه آثار زوجيت دائم مانند طلاق، ارث، عدّه، حق قَسْم و نفقه بر آن مترتب مي‌شود.