مدل ارزيابي و سياست گذاري پايداري ساختار فضايي شهر شيراز بر مبناي ظرفيت تحمل شهري

مشكلات زيست محيطي مهمترين مساله شهرهاي ايران و از جمله شهر شيراز است. هدف اصلي اين پژوهش ارائه مدل ارزيابي و سياست گذاري پايداري ساختار فضايي شيراز بر مبناي ظرفيت تحمل شهري است. از نظر روش شناسي مقاله حاضر از نوع كاربردي بوده و توسط نظريه‌هاي تفكر سيستمي، پيچيدگي و توسعه پايدار پشتيباني مي‌شود. براي ارزيابي ظرفيت تحمل شهر شيراز و تطابق آنها با خصوصيات بستر جغرافيايي، شاخص‌هاي سازنده ظرفيت تحمل شهري تبيين و انتخاب شدند. با مطالعه وضعيت ساختار فضايي شهر شيراز و گردآوري داده‌ها براي هر يك از شاخص‌هاي سازنده مدل مفهومي، اقدام به تحليل وضعيت پايداري ساختار فضايي با استفاده از نرم افزار ونسيم شد. نتايج حاصل از مدل نشان داد كه روند فعلي توسعه شهر شيراز خارج از ظرفيت تحمل شهري بوده و با اصول توسعه پايدار در تضاد است. براي ايجاد تغيير در روند فعلي ابتدا از سياست اشتغال زايي استفاده شد. اين سياست بيشترين اثرگذاري را در مدل دارد اما در طول زمان، مسايلي را به دنبال دارد. براي تعديل اين مشكلات و بالا بردن ظرفيت تحمل شهري و توسعه پايدار، بكارگيري سياست‌هاي زيست محيطي به طور همزمان اجتناب ناپذير است. نتايج حاصل از بسته سياستي توسعه پايدار نشان داد كه اين سياست‌ها با كاستن از اثرات منفي ناشي از تحريك اقتصادي(اشتغال زايي) مي‌تواند باعث افزايش سرانه توليد ناخالص داخلي و كاهش اثرات ناشي از توسعه شود. بعلاوه، اعمال اين سياست‌ها در يك برايند كلي به بهبود ظرفيت تحمل شهر منجرشده و بستر مناسب براي توسعه آتي ساختار فضايي شيراز فراهم مي آورد.