مقايسۀ فضاي گفتماني در ساختارِ آئين و فُرمِ سينمايي بر اساس نظريۀ اسطوره‌سنجي ژيلبر دوران بستر مطالعاتي: مرثيۀ برف

پژوهش حاضر بر آن است تا با تمركز بر روش اسطوره‌سنجيِ ژيلبر دوران به بررسي رابطۀ فُرمِ سينما و ساختار‌هاي آييني و كُهن‌الگويي بپردازد. مسئلۀ اصلي تحقيق اين است كه نيروهاي برسازندۀ تخيل و ادراك، با چه فرايندي با فُرم‌هاي بصري درگير مي‌شوند. به نظر مي‌رسد اين فرايندها به مثابۀ نوعي از كاركردهاي زيبايي‌شناختي سينما، از قبل با الگوهاي ثابت، ايستا و كُهن‌الگويي درگير هستند؛ به نحوي كه كُنشِ تماشاكردن، فضاي آميخته و درهم‌تنيده اي‌ از نيروهاي هم‌سو و متضاد را پديد مي‌آورد كه از يك‌سو، با ساختارهايِ بيروني مانند نظام‌هاي اجتماعي و جهان‌زيست‌هاي تماشاگران و از سوي ديگر، در پيوند با نظام‌هاي دروني همچون كُهن‌الگوها، نمادها، ارزش‌ها و باورهاي اخلاقي درگير است. پژوهش به روش توصيفي ـ تحليلي انجام و داده‌ها از منابعِ كتابخانه‌اي گردآوري شده است. تأملات بر روي فيلمِ مرثيۀ برف، نشان داد كاركردهاي زيبايي‌شناختيِ فُرميك، اين روابط را به فضايي هم‌آميخته، تنشي و سيّال تبديل كرده است؛ به‌گونه‌اي كه ارزش‌ها و مفاهيم در ساختاري نرم و منعطف و در عينِ حال نظام‌مند و منسجم شكل مي‌‌گيرند.