اثر هشت هفته تمرين تناوبي شديد و تداومي با شدت متوسط بر بيان ژن SIRT3 و HSP70 بافت قلب رتهاي نر نژاد اسپراگ-داولي چاق شده با غذاي پر چرب و مبتلا به ديابت

هدف: تاثير تمرين ورزشي در كنترل بيماري ديابت اثبات شده است، اما تفاوت بين نوع تمرين به ويژه  تداومي با شدت متوسط و تناوبي شديد بر مكانيسم هاي محافظتي بافت قلب هنوز به خوبي شناخته نشده است. لذا هدف از مطالعه حاضر مقايسه اثر هشت هفته تمرين تناوبي شديد و تداومي با شدت متوسط بر بيان ژن SIRT3 و HSP70 بافت قلب رت هاي چاق شده با غذاي پر چرب و مبتلا به ديابت بود. روش شناسي: 18 سر رت نر نژاد اسپراگ-داولي به مدت سه ماه تحت رژيم غذايي پرچرب و سپس تزريق صفاقي mg/kg 30 استروپتوزوتوسين قرار گرفتند. رت ها بر اساس گلوكز خون در 3 گروه 6 تايي، تمرين تناوبي شديد، تمرين تداومي با شدت پايين، و كنترل تقسيم شدند. همچنين 6 سر رت براي بررسي اثر رژيم غذاي پرچرب و ديابت بر متغير هاي تحقيق در گروه كنترل سالم بررسي شدند. طول پروتكل تمرينات 8 هفته بود كه طي آن گروه تمرين تناوبي در هفته اول 6 و در هفته آخر 12 وهله تمريني را با شدت 80 تا 85 درصد حداكثر سرعت دويدن انجام دادند. تمرين گروه تمرين تداومي با شدت متوسط شامل دويدن 50 تا 55 درصد حداكثر سرعت بود، كه از 25 دقيقه هفته اول به 50 دقيقه در هفته پاياني رسيد. در انتها مقادير بيان ژن SIRT3 و HSP70 در بافت قلب به روش qReal Time PCR اندازه گيري شد. همچنين جهت تحليل يافتهها از آزمون آناليزواريانس (ANOVA) يكراهه استفاده شد (0/05 P). يافته ها: مقادير بيان ژن SIRT3 در گروههاي تدامي با شدت متوسط و تناوبي شديد به طور معنيداري بالاتر از گروه كنترل بود (0/001=P). همچنين مقادير بيان ژن HSP70 در گروه تناوبي شديد به طور معنيداري پايينتر از گروه كنترل بود (0/01=P). تفاوت معنيداري در مقادير SIRT3 و HSP70 در تمرين تناوبي شديد و تداومي مشاهده نشد (0/05≤P).  نتيجه گيري: به نظر ميرسد فعاليتهاي ورزشي تداومي و تناوبي با افزايش بيان SIRT3 در بهبود عملكرد ميتوكندريايي نقش دارند؛ اما با توجه كاهش مقادير HSP70 در گروه تمرينات تناوبي شديد انجام مطالعات بيشتر در ارتباط با تاثير تمرينات شديد بر ديگر مكانيسمهاي مزتبط با نشانگرهاي حفاظتي سلول لازم است.