ارائه مدل آموزش همگاني پليس در افق زماني ده ساله

هدف از انجام اين پژوهش، ارائۀ مدل آموزش همگاني پليس در افق زماني ده ساله بود. پژوهش حاضر، داراي رويكردي كيفي و روش نظريۀ داده‌بنياد است. داده‌ها با مصاحبۀ عميق نيمه‌ساختاريافته گردآوري شده‌اند. پانزده نفر از متخصصين و خبرگان، شامل مدرسين آموزش همگاني فراجا، مشاوران و روان شناسان فراجا و مديراني كه حداقل داراي سابقه در امور طراحي، برنامه‌ريزي و آموزش در زمينۀ آسيب‌هاي اجتماعي به شهروندان هستند، به روش نمونه‌گيري نظري و با روش گلوله برفي انتخاب شدند. به منظور تعيين اعتبار، از معيارهاي مطرح شده به‌وسيلۀ لينكلن و گوبا (1985) استفاده شد. در اين مسير، چهار معيار اعتبارپذيري، انتقال‌پذيري، قابليت اطمينان و تأييدپذيري در تضمين صحت و قابليت اعتماد پژوهش كيفي مورد استفاده قرار گرفت. براي سنجش پايايي نيز بر مسيرنماي حساب‌رسي تكيه گرديد. جهت تحليل داده‌ها سه مرحله رمزگذاري باز، محوري و گزينشي به كار گرفته شد. نتايج اين پژوهش، در قالب يك مقولۀ هسته نهايي با عنوان تكنولوژي آموزشي تخصص‌نگر در پليس آينده برساخت شده است. همچنين، مدل مفهومي نظام مند در قالب چندين مقوله استخراج شده است: موجبات علّي، شامل غناي محيط، شبكه‌هاي همگاني و تيپ شخصيتي؛ شرايط زمينه‌اي، شامل كارآمدي مربيان، روش هاي ‌تدريس، برساخت‌هاي آموزشي پليس و عوامل محيطي؛ شرايط مداخله‌گر، شامل مشكلات اجتماعي، عصر ديجيتال، آيندۀ مالي مبهم و آسيب شناسي مناطق؛ راهبردها، شامل غناي محتوا، القاي حس شوخ‌طبعي، كاربردپذيري مسائل و مديريت اقتدارگرايانه و درنهايت پيامد‌ها، شامل مقابله با آسيب‌هاي اجتماعي، توليد و احساس امنيت و پويايي در روابط. درمجموع، در 310 مفهوم، 30 مقولۀ فرعي، 18 مقولۀ اصلي و 1 مقۀله پديدۀ مركزي ارائه شد.