تأثير منابع شغلي و هوش فرهنگي بر عملكرد وظيفه‌اي كاركنان: متغيرهاي ميانجي تامين نيازهاي بنيادين شغلي و درگيري كاري

امروزه در سازمان‌ها انتظار مي‌رود كه كاركنان در كار خود درگير و خلاق باشند و از خود ابتكار عمل نشان دهند. دستيابي به چنين وضعيتي، ايجاب مي‌كند تا سازمان‌ها در محيط كار، شرايطي ايجاد كنند كه منابع انگيزشي و انرژي‌زا به‌اندازه كافي وجود داشته باشد. اين منابع انگيزشي به‌عنوان منابع شغلي در نظر گرفته مي‌شود. هدف اصلي از مطالعه حاضر تعيين تأثير منابع شغلي و هوش فرهنگي بر عملكرد وظيفه‌اي با نقش ميانجي تأمين نيازهاي بنيادين شغلي و درگيري كاري كاركنان بانك كارآفرين بوده است. ازاين‌رو در اين پژوهش، تأثير عوامل تثبيت‌شده در عملكرد وظيفه‌اي كاركنان بانك كارآفرين، شامل منابع شغلي و هوش فرهنگي بر نيازهاي بنيادين شغلي، درگيري كاري و عملكرد وظيفه‌اي كاركنان بانك كارآفرين موردبررسي قرارگرفته است. تحقيق حاضر از نظر هدف، كاربردي است، از لحاظ نحوه گردآوري داده‌ها از نوع پژوهش هاي توصيفي (غيرآزمايشي) و از شاخه مطالاعات ميداني است. از نظر نوع ارتباط بين متغيرهاي پژوهش از نوع علي است. روش اجراي پژوهش نيز پيمايشي است. جامعه موردبررسي در اين پژوهش، كاركنان اداري بانك كارآفرين در شعب سراسر كشور بوده و به روش تصادفي طبقه اي نمونه گيري شده است. داده ها با ابزار پرسشنامه گردآوري شده است. در اين مطالعه به‌منظور تحليل داده‌ها از روش مدل‌يابي معادلات ساختاري به‌منظور بررسي معناداري تأثير مفروض متغيرها بر يكديگر مورداستفاده قرار گرفت. در اين راستا نرم افزارهاي SPSS و AMOS به كار گرفته شدند. يافته‌هاي حاصل از تجزيه‌وتحليل فرضيه‌هاي اين پژوهش، حاكي از آن است كه درگيري كاري داراي بالاترين اثر مثبت و معني‌دار بر عملكرد وظيفه‌اي و همچنين هوش فرهنگي داراي كمترين تأثير مثبت و معني‌دار بر درگيري كاري بوده است. سازمان ها بايد از طريق تامين نيازهاي شغلي درگيري كاري كاركنان را ارتقا دهند تا عملكرد وظيفه اي آنها بهبود يابد. همچنين نتايج نشان داد متغيرهاي هوش فرهنگي و منابع شغلي در تامين نيازهاي شغلي تاثيرگذار است.