تاثير رهبري تحول گرا بر تعلق خاطر كاري: نقش ميانجي توانمندسازي ساختاري

پژوهش حاضر با هدف بررسي تاثير رهبري تحول گرا بر تعلق خاطر كاري با نقش ميانجي توانمندسازي ساختاري صورت گرفته است. اين پژوهش از نظر هدف كاربردي و از نظر شيوه گردآوري داده‌ها پيمايشي از گروه پژوهشهاي توصيفي است. جامعه آماري كليه كاركنان شاغل در معاونت توسعه مديريت و منابع وزارت امور اقتصادي و دارايي به تعداد 200 نفر است كه تعداد نمونه آماري بدست آمده 80 نفر مي‌باشند. ابزار جمع‌آوري داده‌ها پرسشنامه رهبري تحول‌گرا ارائه شده توسط رافرتي و گريفين (2004) و پرسشنامه توانمندسازي ساختاري ارائه شده توسط جايمز رومن و برتونز (2013) و پرسشنامه تعلق خاطر كاري ارائه شده توسط شاوفلي و همكاران (2006) مي‌باشد. تحليل داده‌ها با رويكرد مدلسازي معادلات ساختاري با روش حداقل مربعات جزئي از طريق نرم افزار Smart- PLS 3 انجام شده است. يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه مدل پيشنهادي پژوهش، ‌مورد تاييد واقع شده و براساس آن؛ رهبري تحول گرا به توانمندسازي ساختاري منجر شده و اين امر بر تعلق خاطر كاري تاثير دارد. همچنين متغير توانمندسازي ساختاري در رابطه بين رهبري تحول گرا و تعلق خاطر كاري نقش ميانجي ايفا مي‌كند.