بررسي رابطه غلظت ذرات معلق با غلظت آنزيم هاي كبدي بندناف نوزاد (مطالعه موردي: شهر اصفهان)

زمينه و هدف: ذرات معلق از آلاينده‌هاي مهم هوا در مناطق شهري با تأثيرات شناخته نشده بر روي جنين  هستند. لذا هدف مطالعه حاضر، تعيين اثر غلظت ذرات معلق با قطر آئروديناميكي كوچك‌تر مساوي  μm2/5 در محل زندگي مادر، بر سطح آنزيم هاي كبدي خون بندناف نوزاد در شهر اصفهان است. روش بررسي: سطح آنزيم هاي كبدي در خون بند ناف 200 نوزاد در سال هاي 1398 و 1399 در شهر اصفهان با استفاده از كيت هاي تشخيص كمي و به روش اسپكتروفتومتري محاسبه شد. غلظت PM2.5 نيز با استفاده از داده هاي ايستگاه هاي پايش، مدل سازي و همبستگي آن با سطوح آنزيم هاي كبدي به تفكيك سه ماه بارداري و در شعاع‌هايm  500،m 1000 وm 2000 محاسبه شد. يافته ها: متوسط سطح آسپارات آمينو ترانسفراز (Aspartate Aminotransferase (AST)) برابر با 38/42، آلانين آمينوترانسفراز (Alanine Aminotransferase (ALT)) برابر با IU/L 10/09، آلكالين فسفاتاژ (Alkaline Phosphatase (ALP)) برابر با  IU/L 407  و گاما گلوناميل ترانسفراز (Gamma-Glutamyl Transpeptidase (GGT)) برابر با IU/L 152 بدست آمد. فصول بهار و پاييز با غلظت ذرات 22/77 و μg/m3 35/35 به ترتيب داراي حداقل و حداكثر غلظت ذرات معلق بودند. در كليه آنزيم هاي مورد بررسي، غلظت آنزيم با سه ماهه سوم بارداري و كل دوران بارداري در شعاع‌هاي m 2000 داراي ضريب همبستگي متوسط بودند كه اين امر حكايت از تاثير معني دار غلظت هاي بالاي  PM2.5بر غلظت آنزيم‌هاي كبد نوزادان به خصوص در اواخر دوران بارداري دارد. نتيجه گيري: نزديكي به منابع توليد كننده ذرات معلق در شهرها، احتمال افزايش غلظت آنزيم هاي كبدي جنين را به خصوص در اواخر دوره بارداري افزايش مي دهد.