مقايسه تاثير استفاده از آلژينات و كيتوسان در سنتز جاذب هاي زئوليتي گرانول شده مورد استفاده در حذف آرسنيك

زمينه و هدف: زئوليت ها از جمله جاذب هاي پركاربرد در حذف آلاينده سمي آرسنيك هستند. هدف از اين مطالعه تهيه جاذب هاي زئوليتي گرانولي شده، با استفاده از كيتوسان (CS/Fe-Clin) و آلژينات (Alg/Fe-Clin) و مقايسه آن ها از لحاظ شكل ظاهري و ميزان جذب آرسنيك است.روش بررسي: جاذب هاي گرانولي به روش ژلاسيون يوني تهيه شدند. تأثير پارامترهاي نوع و غلظت محلول اتصال دهنده عرضي و نسبت اوليه مواد در شكل گيري گرانول ها و همچنين، تأثير غلظت اوليه آرسنيك و مقدار جاذب بر ميزان جذب آرسنيك مورد بررسي قرار گرفت. از آناليز هاي SEM،XRD ،FTIR  وAAS  جهت تأييد نتايج استفاده گرديد. داده هاي تعادلي با ايزوترم هاي فروندليچ و لانگموير مطابقت داده شد.يافته ها: محلول اتصال دهنده عرضي كلريد آهن (III) 2 درصد وزني و نسبت اوليه 4:1 از آلژينات به نانوكامپوزيت براي (Alg/Fe-Clin) و محلول اتصال دهنده عرضي سديم هيدروكسيد + سديم تري پلي فسفات 2 درصد وزني (1 درصد + 1 درصد) با نسبت اوليه 3:1 از كيتوسان به نانوكامپوزيت براي (CS/Fe-Clin)، براي سنتز گرانول هاي داراي شكل كروي، استحكام مناسب و ظرفيت جذب بالا انتخاب شدند. حداكثر راندمان جذب جاذب هاي Alg/Fe-Clin و CS/Fe-Clin به ترتيب در دوزهاي 0/6 و g/L 1 و در غلظت هاي اوليه 200 وµg/L  300، برابر با 88/1 و 92/9 درصد تعيين شد. qmax جاذب هاي Alg/Fe-Clin و CS/Fe-Clin توسط ايزوترم لانگموير به ترتيب 11/11 و mg/g 10 بدست آمد. نتايج با ايزوترم فروندليچ برازش بهتري نشان دادند.نتيجه گيري: با توجه به ظرفيت جذب مناسب، هر دو جاذب سنتز شده قابليت حذف مؤثر آرسنيك را داشته و اتصال دهنده آلژينات نسبت به كيتوسان در اين زمينه كارآمدتر است.