روش‌شناسي پژوهش در فلسفه صدرالمتألهين

هر علمي كه در تلاش براي حل مجهولات است، با روش خاصي مسير خود را طي مي‌كند. چهار روش اصلي براي كسب معرفت وجود دارد كه هر يك محدوده و قوت خود را دارا مي‌باشد. ممكن است علمي از يك روش بهره ببرد و ممكن است علم ديگري از چند روش استفاده كند. چهار روش مذكور عبارت‌اند از: روش عقلي، روش نقلي، روش شهودي، روش تجربي. طبيعت موضوع علم مي‌تواند معين‌كننده‌ي روش علم باشد و از طرفي، اختلاف در روش‌ها مي‌تواند موجب تعدد علوم شود. هر پژوهشگري از روش يا روش‌هاي خاصي براي حل مسائلش استفاده مي‌كند. صدرالمتألهين نيز از اين قاعده مستثني نيست و براي حل مسائل فلسفي، روش خاص خودش را دارد. سؤال اصلي ما، روش پژوهش در فلسفه‌ي ايشان است. ادعاي ايشان، استفاده از روش عقلي براي حل مسائل فلسفي است. عملكرد ايشان همين را تأييد مي‌كند؛ اما بسيار در مسائل فلسفي مي‌بينيم كه از شهود همگاني نيز بهره برده شده است. استفاده از ديگر روش‌هاي پژوهش در آثار ايشان در عرضِ استفاده از روش عقلي نيست، بلكه در جهت كمك به رشد مسائل فلسفي مي‌باشند. در نهايت، ايشان ولو اينكه از روش‌هاي ديگر نيز بهره برده است، مسئله‌ي را فلسفي ختم مي‌كند و اين كار يك فيلسوف است.