تحليلِ روايتِ تاريخي_هگليِ دانتو از استحالۀ شيء روزمره به اثر هنري

آرتور دانتو (2013-1924) فيلسوفِ معاصر، براي دستيابي به تعريفِ هنر، ضمن ردِّ ديدگاههاي پيشين و مخالفتِ صريح با ذات‌گراييِ مفهومِ هنر، با نگاهِ كاملاً متفاوتي، درصددِ تبيينِ رويكردي جديد در مواجهه با آثار هنريِ چالش‌برانگيزِ معاصر است. او با روي‌گرداني از ديدگاهِ كانتيِ مسلّط بر نظريه‌هاي هنر تا اواسطِ قرنِ بيستم، نظريۀ خود را تحتِ تأثيرِ هگل و بر مبناي زمينۀ تاريخيِ روندِ ارتقايِ شيء عادي به اثر هنري بنا‌مي‌نهد. بر اين اساس، زمينه‌اي تاريخي، فرهنگي و اجتماعي لازم است تا ابژه‌ها، مشروعيتِ اثر هنري بودن را كسب كنند. از نظر او به واسطۀ نوعِ نگاهِ هنرمند (در بسترِ تاريخي) به شئ عادي و نحوۀ ارائۀ او، روايتِ تازه‌اي از يك امر معمولي پديد مي‌آيد و آن را به عنوان مفهوم و معنايي متجسّد درمي‌آورد كه منجر به استحاله‌ به يك اثر هنري مي‌شود. از آنجا كه دركِ محتواي فكريِ اثر و دستيابي به معناي اثر، كنشي فعّالانه از سوي ناظرِ اثر را مي‌طلبد، تأكيدِ بيش از حدِّ نظريۀ او بر سوژه‌محوري، تفاسيرِ شخصي را سبب مي‌شود. همچنين با توجه به اينكه نظريۀ هنرِ دانتو بر فاصلۀ اثرِ هنري از دنياي واقعي تمركز دارد (اثرِ هنري، ابژۀ واقعي نيست)، نسبتِ اثر با جهانِ واقع، زيرِ سؤال مي‌رود و با خصائصي كه براي اثر هنري قائل مي‌شود، خود به نوعي گرفتارِ ذات‌گرايي مي‌شود. اين مقاله در پيِ سؤالِ چه چيزي اثرِ هنري را اثرِ هنري مي‌كند؟ با بررسي و توصيفِ آرايِ دانتو، ضمنِ اشاره به آثارِ هنريِ موردِ ارجاعِ وي، عواملِ مؤثر در نظريۀ او را واكاوي مي‌كند تا نهايتاَ به تحليلِ برخي ايراداتِ اين تلقي از مفهومِ هنر بپردازد.