بازخواني كتاب «دگرگوني آرمان‌ها در معماري مدرن 1750-1950» اثر پيتر كالينز، بر اساس ساختارگشايي دريدا

كتاب دگرگوني آرمان‌ها در معماري مدرن‌ 1750-1950، اثر پيتر كالينز را مي توان به عنوان يكي از رفرنس‌هاي مهّم در تاريخ تئوري معماري نام برد كه درآن كالينز تلاش مي‌كند با بهره‌گيري از تفاوت آراي تاريخ كلاسيك و مدرن در فصل هاي مختلف كتاب و با فرض ميان‌رشته‌اي بودن علم معماري، به قياس آن با ديگر رشته‌هاي تخصصي بپردازد‌. به خصوص در فصل قياس با علم «زبان شناسي» و پيوند آن با واژه «فصاحه» در مباني بلاغت و كلام، مخاطب را به برداشت تازه‌اي از پيرامون معماري حول مبانيِ «زبان» مي رساند‌. امري بينارشته‌اي كه بنيادي تاريخي-ساختاري دارد و چنان كه از تحليل هايش برمي‌آيد فراتر از نظر معماري صِرف به گستره فراگير بينامتن اين رشته با ديگران اشاره دارد‌. در نوشتار پيش‌رو نگارندگان تلاش مي كنند كه ضمن خوانشي انتقادي (از يك كتاب)، ابعاد تفكر كالينزي را حول كليد واژه مفهومي «فصاحه» با استناد به استراتژي دكونستروكسيون دريدايي برگرفته از متن هاي ساختاري سوسوري، در قياس زبان با معماري، ساختارگشايي كند‌ و به اين سؤال پاسخ دهد كه چرا در مصاديق معماري و فصاحت، همانند تركيب واژگان در زبان، دلالتِ به متن مطرح مي شود؟ و چگونه اين «تفاوت»، در شيوايي معماري موثر است؟ مطابق آنچه از فحواي متن كتاب مذكور در اين پژوهش انتقادي، بازخواني مي شود، فارغ از نتايج مشترك استنباط شده از اشارات صريح يا در لفافه و ابهام كالينز، نقد اين كتاب بزرگ، با هدف مطالعات مهم در زمينه هاي رابط و ميان‌رشته اي، راهگشاست‌.