واكاوي انتقادي ديدگاه توماس نيگل در باب پوچي زندگي

يكي از مهمترين چالش‌ها در بحث معناي زندگي، مسئله پوچي است. آيا زندگي بشر داراي بنياني ارزشمند و هدفمند است يا چنين ويژگي‌اي در زندگي دست‌نيافتني است؟ توماس نيگل يكي از متفكراني است كه با پاسخ منفي به اين سوال از پوچ‌انگاري دفاع كرده است. در اين مقاله ابتدا به دو استدلال نيگل پرداخته شده است: استدلال نخست با تكيه بر فاصله پرناشدني جهان موجود و جهان مطلوب از پوچي دفاع مي كند. استدلال دوم كه نوآوري نيگل نيز محسوب مي‌شود، زندگي را فاقد عقلانيت شمرده و در نتيجه،‌ زندگي را بي‌معنا مي‌داند. به باور وي، عقلانيت بشر تنها از نظرگاهي بشري قابل دفاع است و انسان به مدد قدرت فراروي از خويشتن، در اعتبار عقلانيت خويش ترديد مي‌كند و ازين رو، ارزش‌هاي برخاسته از آن را نيز بي‌اعتبار مي‌سازد. در ادامه مقاله به نقد ديدگاه نيگل مي‌پردازد و اموري مانند «اعتبار عقلانيت بشر»، نقش «جديت در معناي زندگي»، اعتبار«داوري شهود انسان‌ها درباره معناي زندگي» و نيز بازانديشي در «فراروي انسان» را مطرح مي‌كند. در نهايت، از نگاه نگارنده دلايل نيگل براي دفاع از پوچ‌انگاري كافي نيست و  نمي‌توان بر اساس آنها دست از معناداري زندگي شست.