ايدۀ زبان انديشه در محكمۀ ويتگنشتاين

ويتگنشتاين در كتاب تحقيقات فلسفي طيف وسيعي از نظريات كلاسيك و معاصر را در باب زبان مورد انتقاد قرار مي دهد. در اينجا سعي خواهيم كرد با معرفي اي اجمالي از آنچه تحت عنوان نظريه «زبان انديشه» (يا زبان ذهن) شناخته مي شود، نشان دهيم چرا اين نظريه نيز از نگاه ويتگنشتاين مردود است. براي اين كار تلاش ما معطوف خواهد بود به اين كه از نگاه ويتگنشتاين به اين پرسش ها پاسخ دهيم: انديشه چيست و چه نسبتي با زبان دارد؟ آيا انديشه فرايندي كاملا ذهني است؟ آيا زبان صرفا ابزاري است براي انتقال انديشه هاي ذهني؟ آيا انديشه بر زبان تقدم دارد يا هويتي مستقل از زبان ندارد؟ در صورت عدم استقلال انديشه از زبان، آيا انسان ها مقدم بر يادگيري زبان، در ذهن خود واجد چيزي به نام زبان انديشه اند؟ در نهايت سعي خواهيم كرد نشان دهيم اعتراض ويتگنشتاين به نظريه زبان انديشه ذيل كدام دسته از اعتراضات به اين نظريه قرار مي گيرد و دفاع حامي زبان انديشه چيست و اين دفاع چگونه ارزيابي مي شود.