تأثير مهارت‌هاي مديريت كوانتومي بر آمادگي به تغيير كاركنان دانشگاه با نقش ميانجي چابكي سازماني

هدف پژوهش حاضر بررسي تأثير مهارت هاي مديريت كوانتومي بر آمادگي به تغيير با نقش ميانجي چابكي سازماني بود كه با روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي انجام گرديد. جامعه آماري پژوهش را كليه كاركنان دانشگاه آزاد اسلامي زاهدان با تعداد 294 نفر تشكيل دادند كه با استفاده از جدول تعيين حجم نمونه كرجسي و مورگان (1971) حجم نمونه 200 نفر محاسبه گرديد و روش نمونه‌گيري تصادفي ساده بود. جهت گردآوري داده ها از پرسشنامه هاي مديريت كوانتومي عظيمي ثانوي و رضوي (1390)، چابكي سازماني شريفي و يانگ (2000) و آمادگي براي تغيير دونهام و همكاران (1989) استفاده گرديد. روايي محتوايي پرسشنامه مورد تأييد قرار گرفت. پايايي پرسشنامه ها براساس ضريب آلفاي كرونباخ به ترتيب 0/881، 0/887 و 0/753 برآورد گرديد. داده هاي حاصل از پرسشنامه ها در دو سطح آمار توصيفي و استنباطي شامل آزمون ضريب همبستگي پيرسون و مدل سازي معادلات ساختاري از طريق نرم افزارهاي Spss23 و Lisrel8.8 انجام شد. يافته هاي به دست آمده از مدل معادلات ساختاري نشان داد كه ضريب استاندارد بين مديريت كوانتوم بر آمادگي به تغيير (0/19)، مديريت كوانتوم بر چابكي سازماني (0/58)، همچنين آمادگي تغيير و چابكي سازماني (0/64) و اثر غير مستقيم مديريت كوانتوم بر آمادگي تغيير (0/47) معني دار بوده است.