بررسي عوامل خطر در خروج بدون برنامه‌ريزي لوله تراشه در بيماران بزرگ‌سال بخش‌هاي مراقبت‌هاي ويژه بيمارستان شهيد بهشتي قم در سال ۱۴۰۰

پيش‌زمينه و هدف: خارج شدن بدون برنامه لوله تراشه از معيارهاي كيفي مراقبت بيماران در بخش مراقبت‌هاي ويژه بوده و مي‌تواند منجر به عوارض جبران‌ناپذير شود. هدف از اين پژوهش، بررسي عوامل خطرساز در خروج بدون برنامه‌ريزي لوله تراشه در بيماران بزرگ‌سال بستري‌شده در بخش مراقبت ويژه عمومي بيمارستان شهيد بهشتي دانشگاه علوم پزشكي قم در سال ۱۴۰۰ بود. مواد و روش كار: اين مطالعه به روش توصيفي تحليلي گذشته‌نگر در سال 1400 انجام شد. جامعه آماري شامل تمام بيماران (۱۷۴۱ نفر) با سن بالاتر از 18 سال بستري در بخش مراقبت‌هاي ويژه كه خروج لوله تراشه بدون برنامه‌ريزي داشتند، بود. در اين مطالعه از چك‌ليست محقق ساخته خارج كردن لوله تراشه استفاده شد. تجزيه‌وتحليل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 23 از طريق آزمون‌هاي توصيفي و رگرسيون انجام شد و سطح معني‌داري 0.05 در نظر گرفته شد. يافته‌ها: 18.33درصد بيماران خروج بدون برنامه لوله تراشه داشتند. متوسط سن آن‌ها 6.54 ± 54.62 و سطح هوشياري آن‌ها 2.07±10.54 بود. همچنين 72.06درصد بيماران بي‌قرار بودند. متغيرهاي سن، حجم كار پرستار، سطح هوشياري، بي‌قراري، سابقه مصرف مواد، بروز دليريوم پس از بستري در ICU در خروج لوله تراشه بدون برنامه‌ريزي نقش داشت. در بررسي عوارض، بيشترين عارضه مربوط به آسپيراسيون و سپس آسيب به حنجره بود. بحث و نتيجه‌گيري: خارج كردن لوله تراشه برنامه‌ريزي نشده در بيماران بخش‌هاي داخلي نسبت به بيماران بخش جراحي بيشتر است. همچنين در افراد مسن، افراد با سابقه مصرف مواد مخدر، عدم تناسب بين تعداد بيماران و تعداد پرستاران بيشتر ديده مي‌شود، اما ارتباطي با جنسيت بيمار ندارد.