اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر انعطاف‌پذيري روان‌شناختي و خودكارآمدي زنان مطلقه

پيش‌زمينه و هدف: طلاق مي‌تواند بر انعطاف‌پذيري روان‌شناختي و خود كارآمدي فرد تأثير سوء داشته باشد. هدف از اين مطالعه اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر انعطاف‌پذيري روان‌شناختي و خودكارآمدي زنان مطلقه بود. مواد و روش كار: روش پژوهش به‌صورت نيمه تجربي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون و پيگيري با گروه كنترل بود. جامعه پژوهش شامل كليه زنان مطلقه شهر همدان بودند كه بين سال‌هاي 1396- 1400 به دادگاه خانواده شهرستان همدان مراجعه و طلاق گرفتند كه از اين تعداد، ۲ گروه 20 نفره با روش نمونه‌گيري در دسترس مبتني بر ملاك انتخاب و به‌صورت تصادفي به گروه آزمايش و يك گروه كنترل تقسيم شدند كه (بعد از تعقيل گروه آزمايش به 17 نفر رسيد) و به پرسشنامه انعطاف پذيري روان‌شناختي (پذيرش و عمل) و پرسشنامه خودكارآمدي عمومي شرر و همكاران در سه نوبت پيش- پس‌آزمون و پيگيري پاسخ داد. آزمودني‌هاي گروه آزمايش تحت آموزش درمان مبتني بر پذيرش و تعهد به شيوه‌ي گروهي (به‌صورت آموزش و مهارت)، به‌صورت هفته‌اي ۱ جلسه 90 دقيقه‌اي قرار گرفتند ولي در اين مدت، به گروه كنترل آموزشي داده نشد. داده‌ها با نرم‌افزار SPSS و با استفاده از آزمون تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر و سطح معني‌دار 0.05 p تجزيه و تحليل آماري شدند. يافته‌ها: تحليل نتايج نشان داد، درمان مبتني بر پذيرش و تعهد منجر به افزايش انعطاف‌پذيري روان‌شناختي و خودكارآمدي در زنان مطلقه مي‌شود. در مرحله پيگيري تغييرات همچنان پا بر جا مانده است (0.010=P). بحث و نتيجه‌گيري: از درمان مبتني بر پذيش و تعهد مي‌توان جهت افزايش انعطاف‌پذيري روان‌شناختي و خودكارآمدي زنان مطلقه استفاده نمود.