تاب‌آوري سالن شماره دو فرودگاه مهرآباد در بحران‌هاي احتمالي و ارزيابي زمان تخليه اضطراري

هدف اين مقاله، بررسي تاب‌آوري فرودگاه مهرآباد در بحران‌هاي احتمالي مانند جنگ و زلزله از طريق شبيه‌سازي تخليه اضطراري جمعيت است. روش پژوهش از نوع توصيفي – تحليلي، ازنظر حل مسئله تركيبي و نوع نتايج تبييني هست. جمع‌آوري اطلاعات ميداني و اسنادي انجام‌گرفته است. جامعه آماري شامل 160 نفر از متخصصان، هيئت‌علمي و دانشجويان تحصيلات تكميلي است. از نمونه‌گيري تصادفي و از فرمول كوكران استفاده‌شده است. بعد از انجام مصاحبه و تكميل پرسشنامه، سناريوهاي سازگار از نرم‌افزار Wizard حاصل و سپس مدل‌سازي در حالت عادي و فاجعه و خوش‌بين با حداكثر دو عامل ناسازگار در Any Logic در نظر گرفته‌شده است. نتايج شبيه‌سازي نشان داده است زمان در سناريو چهارم بازمان تخليه 125 دقيقه و زمان شبيه‌سازي 19.87 نسبت به بقيه سناريوها بيش‌تر است و در شرايط بحراني‌تري قرار دارد. در سناريو 1 شرايط عادي ازآنجايي‌كه همه درب‌هاي ورود و خروج سالم هستند درصد تخليه افراد بلافاصله پس از شروع بحران حداكثر است، وجود موانع تأثيري در ايجاد گره جمعيتي نداشته و با گذر زمان جمعيت به‌تدريج خارج مي‌شوند. در حالت فاجعه، زمان تخليه 100 و شبيه‌سازي 59.11 دقيقه است. تاب‌آوري سالن شماره 2 فرودگاه در شرايط عادي مناسب است ولي در صورت وقوع بحران و افزايش تراكم، ترس و سرعت، بسيار پايين است. برخلاف پژوهش‌هاي پيشين كه نگاهي تك‌بعدي به مصالح تخليه اضطراري داشته‌اند؛ اين مقاله رويكردي تركيبي دارد.