بررسي اثربخشي يادگيري مشاركتي بر رفتارهاي كلامي دانش‌آموزان آسيب‌ديده بينايي

هدف از پژوهش حاضر بررسي اثربخشي يادگيري مشاركتي بر رفتارهاي كلامي دانش‌آموزان آسيب‌ديده بينايي پايه ششم ابتدايي در درس علوم تجربي شهر زاهدان بود. پژوهش حاضر از نوع آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش را دانش‌آموزان آسيب‌ديده بينايي پايه ششم ابتدايي شهر زاهدان در سال تحصيلي 1400-1399 تشكيل دادند. تعداد 20 دانش‌آموز با روش نمونه‌گيري تصادفي ساده به‌عنوان نمونه تحقيق انتخاب و به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل جايگزين شدند. ابزار اندازه‌گيري داده‌ها در اين پژوهش سياهه رفتارهاي كلامي مثبت و منفي دانش‌آموزان بود. مداخله آموزشي طي 12 جلسه 45 دقيقه‌اي براي گروه آزمايش اجرا شد. نتايج تحليل كواريانس براي رفتارهاي كلامي مثبت نشان داد كه يادگيري مشاركتي بر رفتارهاي كلامي مثبت تأثير مثبت معني‌دار داشته است. همچنين، تحليل كواريانس براي رفتارهاي كلامي منفي نشان داد كه يادگيري مشاركتي بر رفتارهاي كلامي منفي تأثير منفي معني‌دار داشته است. نتايج اين پژوهش نشان داد كه تدريس مبتني بر يادگيري مشاركتي باعث تقويت رفتارهاي كلامي مثبت دانش‌آموزان آسيب‌ديده بينايي مي‌شود و در مقابل، بر رفتارهاي كلامي منفي آن‌ها تأثير منفي دارد. بنابراين، استفاده از يادگيري مشاركتي يكي از روش‌هاي موثر در اثربخشي و كارايي رفتارهاي كلامي دانش‌آموزان داراي آسيب بينايي است.