زمينه‌ها، انگيزه‌ها و پيامدهاي تنهازيستي خودخواسته در ميان زنان ساكن شهر تهران

طبق آمار، تنهازيستي در ايران در حال افزايش است و تقريباً دوسوم از خانوارهاي تك‌نفره در ايران را زنان تشكيل مي‌دهند. اين آمار در كشور ما كه در آن خانواده نهادي مقدس تلقي شده و محدوديت‌هاي زياد فرهنگي و اجتماعي براي زنان وجود دارد، موضوعي قابل تأمل است. با وجود اين تغيير جمعيتي، زندگي انفرادي تقريباً در عرصه عمومي بازنمايي نمي‌شود. هدف اين پژوهش اين است كه به شناختي عميق و دروني از زمينه‌ها، انگيزه‌ها و معاني اين جدازيستي براي دختران و زنان ايراني دست يابد. تجزيه و تحليل داده‌ها بر اساس مصاحبه‌هاي نيمه‌ساختاريافته با 20 زن ساكن شهر تهران، به روش نظريه مبنايي انجام شد. پديده محوري «تنهايي ترميم‌كننده» شناسايي شد كه به افراد كمك مي‌كند تا «كشف كنند چه كسي هستند و چه چيزي به آن‌ها معنا و هدف مي‌دهد». يافته‌ها نشان مي‌دهد كه التيام و ترميم حاصل از اين تنهايي منجر به خودشناسي و محافظت از خود براي افراد مي‌شود. تنهازيستي‌اي كه اين دختران به صورت سيال اختيار مي‌كنند به آن‌ها اين امكان را مي‌دهد كه حريم شخصي خوشان را توسعه داده و به آن ارزش و اعتبار بخشند و بنابراين نوعي فردگرايي است كه ناظر به توجه و حساسيتي است كه آن‌ها به عامليت‌شان دارند.