اثرات آيين‌هاي كشاورزي بر توسعه گردشگري در كشور ايران

كشاورزي به عنوان يكي از اساسي‌ترين عناصر تمدن ساز در تاريخ زيست بشر، از جاذبه‌هاي مادي و معنوي زيادي برخوردار است. از مهم‌ترين منابع گردشگري در بخش كشاورزي، آيين‌هاي كشاورزي هستند كه داراي اثرات مختلفي بر جامعه ميزبان مي‌باشند. لذا پژوهش حاضر با هدف بررسي اثرات آيين‌هاي كشاورزي بر توسعه گردشگري در كشور ايران تدوين شده است. اين پژوهش از منظر هدف يك تحقيق كاربردي و از نظر روش گردآوري داده‌ها از نوع پيمايشي با رويكرد كمي است. جامعه آماري شامل كليه كارشناسان و صاحب‌نظران حوزه‌هاي گردشگري، كشاورزي و ساير حوزه‌هاي مرتبط بوده كه در مجموع، 130 پرسشنامه در بين آن‌ها توزيع و تكميل گرديده است. داده‌ها به كمك نرم‌افزار SPSS و آزمون‌هاي ناپارامتريك تحليل شد. نتايج پژوهش نشان داد، بيشترين تأثير آيين‌هاي كشاورزي بر توسعه گردشگري كشور ايران به ترتيب در مؤلفه اقتصادي با دارا بودن ميانگين رتبه 2.94، اجتماعي و فرهنگي با ميانگين رتبه 2.55، مؤلفه نهادي با ميانگين رتبه 2.28 و مؤلفه محيط‌زيستي و كالبدي با ميانگين رتبه 2.22 كمترين رتبه را در بين مؤلفه‌هاي پژوهش به خود اختصاص داده‌اند. در نتيجه توجه به آيين‌هاي كشاورزي در مناطق روستايي و پيراشهري، مي‌تواند موجب تقويت مشاركت‌هاي محلي مردم، مسئولان روستايي مانند شوراها و دهياران، سازمان‌هاي مردم‌نهاد محلي و غيره مي‌گردند كه اين موضوع خود تقويت‌كننده مؤلفه نهادي و مديريتي در سطح خرد جامعه مي‌باشد.