تحليل و بررسي زمينه‌گرايي بر اساس گونه‌بندي‌ مجتمع‌هاي مسكوني مورد مطالعه موردي: شهر تبريز

در كشور ايران افزايش جمعيت شهري و نياز به مسكن موجب جايگزيني مجتمع‌هاي مسكوني با مساكن تك خانواري شده است، تبريز هم از اين قاعده مستثني نمي‌باشد. در اين ميان مسائلي نظير اعمال سليقه بازار و سودجويي افراد شرايطي را رقم زدند كه مجتمع‌هاي مسكوني بي‌توجه به زمينه شكل گرفتند. اين پژوهش با هدف تحليل تأثير گونه‌بندي مجتمع‌هاي مسكوني بر زمينه گرايي در تبريز سعي دارد كه مجتمع‌هاي مسكوني‌اي كه به لحاظ زمينه گرايي وضعيت مطلوب‌تري دارند و نيز مهم‌ترين ابعاد و مؤلفه‌هاي تأثيرگذار بر آن را شناسايي نمايد و راهكارهايي براي خلق محيط زندگي مطلوب ارائه نمايد. پژوهش به لحاظ هدف، كاربردي و ازنظر ماهيت و روش، تحليلي و ميداني به شيوه آميخته مي‌باشد. روش پژوهش تحليلي و ميداني است. لازم به ذكر مي‌باشد كه براي گردآوري داده‌هاي پژوهش از مطالعات كتابخانه‌اي و ميداني (پرسش‌نامه) و براي تحليل‌هاي پژوهش از آزمون‌هاي آماري Spss استفاده‌شده است. با توجه به ضرايب بتا، در گونه‌هاي محيطي، پراكنده، خطي و ابر بلوك بيشترين تأثيرگذاري مربوط به بعد طبيعي و در گونه متمركز بيشترين تأثيرگذاري مربوط به بعد تاريخي مي‌باشد. بررسي ميزان ميانگين‌ها نشان داد كه، بيشترين ميزان ميانگين ابعاد كالبدي و فرهنگي در گونه متمركز و بيشترين ميزان ميانگين ابعاد تاريخي و طبيعي در گونه ابر بلوك است. با توجه به مدل مسير، تأثير گونه محيطي و بعد تاريخي بر زمينه گرايي بيشتر مي‌باشد. در طراحي مجتمع‌هاي مسكوني بايد به بعد تاريخي به‌ويژه مؤلفه هويت توجه شود.