اجراي قطعنامه هاي الزام آور شوراي امنيت، با تاكيد بر قطعنامه 2231(برجام)

زمينه و هدف: شوراي امنيت با ساختار سياسي و قدرتمند خود، از اركان اصلي ملل متحد در جهت حفظ صلح و امنيت بين‌المللي مي‌باشد. اين شورا در راستاي ايفاي وظايف خود تصميماتي اتخاذ مي‌نمايد؛ در بين تصميمات مختلف اين ركن، قطعنامه‌هاي الزام‌آور جايگاه ويژه‌اي دارند. قطعنامه 2231 يكي از اين نوع قطعنامه‌ها است كه متعاقب انعقاد برجام صادر شده و به نحوي با اين موافقتنامه بين‌المللي مرتبط گشته است. آمريكا  در مورخ 8 مي 2018 از توافقنامه برجام خارج شد. در اين مقاله، موضوع خروج آمريكا از برجام بواسطه ارتباط آن با قطعنامه 2231 شوراي امنيت مورد بررسي قرار گرفته شده است تا مشخص شود آيا اقدام آمريكا در خروج از برجام به منزله نقض قطعنامه مذكور توسط آمريكا است يا خير و در فرض مثبت بودن آن، آيا مي‌توان تدابيري را عليه آمريكا در شوراي امنيت و يا ديوان بين‌المللي دادگستري به عمل آورد يا خير. بنظر مي‌رسد اجراي قطعنامه‌هاي الزام‌آور تابع فضاي متأثر از قدرت مي‌باشد. روش: پژوهش حاضر به روش تحليلي صورت گرفته است.يافته‌ها و نتايج: بررسي رويه شوراي امنيت مشخص مي‌نمايد كه فضاي حاكم براجراي قطعنامه‌هاي فصل هفتمي بسيار سياست‌زده و متأثر از جو بين‌المللي حاكم است. تجربه نشان داده است در موارديكه قطعنامه الزام‌آوري در تعارض با منافع يك عضو دائم شوراي امنيت باشد، اجراي آن توسط اركان ملل متحد، بسيار غيرمحتمل بنظر مي‌رسد. قطعنامه  2231 كه در راستاي برجام صادر شد نيز پس از صدور و به تبعيت از اين رويه، در مقام اجرا و ايجاد التزام عليه اعضاء دائم شوراي امنيت، بسيار ضعيف بنظر مي‌رسد.