نقش آموزش كارآفريني بر قصد كارآفريني دانشجويان با نقش ميانجي خودكارآمدي، نگرش به كارآفريني و ذهنيت كارآفريني (مطالعه موردي)

هدف پژوهش حاضر يررسي تأثير آموزش كارآفريني بر قصد كارآفريني با نقش ميانجي خودباوري، نگرش كارآفريني، ذهنيت نسبت به كارآفريني بوده است. روش پژوهش مطالعه حاضر توصيفي از نوع همبستگي بود. نمونه پژوهش شامل 482 نفر از دانشجويان دانشگاه‌هاي استان مازندران بود كه با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي طبقه‏اي، انتخاب شدند. ابزارهاي اين پژوهش شامل مقياس‏هاي سنجش آموزش كارآفريني (Handayatiet al., 2020)، نگرش به كارآفريني (Jena, 2020) و احساس خودكارآمدي، ذهنيت نسبت به كارآفريني و قصد كارآفريني (Wardana et al., 2020) بود كه پس از محاسبه روايي و پايايي آن‌ها، بين نمونه توزيع و داده‏ها با استفاده از مدل معادلات ساختاري تحليل شدند. يافته‌ ها نشان دادآموزش كارآفريني بر خودباوري، ذهنيت و نگرش (عاطفي، شناختي و رفتاري) وقصد كارآفريني تأثير مثبت و معناداري داشته است وخودباوري بر ذهنيت و نگرش (عاطفي، شناختي و رفتاري) وقصد كارآفريني تأثير مثبت و معناداري داشته است و همين طوربعد عاطفي، رفتاري نگرش بر قصد كارآفريني تأثير داشت اما بعد شناختي بر قصد كارآفريني تأثير نداشته است. چراكه، آموزش مي‏تواند بسترساز رشد مهارت‌ها و توانمندي‏هاي افراد كارآفريني بوده است و اين عامل با تأثيري كه بر نگرش افراد در زمينه قابليت‏هاي خود مي‏گذارد، احساس خودكارآمدي آنان را افزايش مي‏دهد و ذهنيت مثيتي نسبت به كارآفريني در آنان ايجاد كرده و قصد كارآفريني آنان را تقويت مي كند آموزش كارآفريني طرز فكر، نگرش و رفتار دانش آموزان را به عنوان يك كارآفرين شكل مي دهد وآن ها را براي انتخاب شغل به عنوان يك كارآفرين ترغيب مي كند.