شناسايي و تحليل ساختاري پيشران هاي مؤثر بر آينده نظام آموزش دانشگاهي در فضاي انقلاب صنعتي چهارم

انقلاب صنعتي چهارم شرايط جوامع، سازمان‏ها و نهادهايي مانند دانشگاه را با تحولات بنياديني روبرو نموده است و براي دانشگاه‏ها ضرورت دارد با رويكرد ناشي از مباني نظري آن آينده‏نگري نمايند. بر اين اساس، هدف از اين پژوهش، شناسايي و تحليل ساختاري پيشران‏هاي مؤثر بر آينده‏ نظام آموزش دانشگاهي ايران در فضاي انقلاب صنعتي چهارم است. پژوهش ازنظر هدف، توسعه‏اي-كاربردي و ازلحاظ ماهيت، توصيفي-اكتشافي است كه از مدل‏ آميخته (كيفي-كمي) براي جمع‏آوري داده‏ها استفاده گرديد. پس از طي مراحل انتخاب جامعه و نمونه آماري تعداد 59 سند علمي و 8 نفر خبره به‌عنوان نمونه تحقيق انتخاب شد. در تجزيه‌وتحليل داده‏ها، براي شناسايي پيشران‏ها از ابزار داده‏كاوي و براي تحليل ساختاري پيشران‏هاي شناسايي‌شده از تكنيك دلفي و نرم‏افزار ميك‏مك استفاده گرديد. در مرحله اول يافته‏ها، تعداد 9 پيشران شناسايي گرديد و در مرحله دوم نيز، نتايج تحليل ساختاري نشان از 2 پيشران تأثيرگذار، 3 پيشران دووجهي، 3 پيشران وابسته و 1 پيشران قابل‌حذف داد. نتايج پژوهش نشان داد، متغيرهاي «آموزش و يادگيري شخصي‌سازي‌شده»، «كلان‏داده»، «رويكرد آموزشي موك‏» و «ادغام دانش و مهارت» به‌عنوان عوامل كليدي و شكل‏دهنده به آينده نظام آموزش دانشگاهي ايران هستند. انتظار مي‏رود نتايج اين پژوهش در ارائه تفسيري ساختارمند و سيستمي از متغيرهاي اصلي اثرگذار بر آينده نظام آموزش دانشگاهي ايران و روابط بين آن‏ها گام اثربخشي باشد.