پيش بيني وابستگي به شبكه هاي اجتماعي بر اساس تمايز يافتگي و الگوهاي ارتباطي در نوجوانان

پژوهش حاضر با هدف پيش ‌بيني وابستگي به شبكه‌هاي اجتماعي بر اساس تمايزيافتگي و الگوهاي ارتباطي هيجاني در نوجوانان شهر تهران در سال 1400-1401 انجام گرفت. اين پژوهش ازنظر نوع هدف كاربردي و روش جمع‌آوري اطلاعات به‌صورت توصيفي – همبستگي بود. جامعه آماري  كليه دانش‌آموزان مقطع متوسطه دوم منطقه 22 تهران به تعداد 90000 نفر بود كه به‌صورت نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي بر اساس جدول مورگان تعداد 300 نفر انتخاب شدند. به‌منظور گردآوري داده‌ها، پرسشنامه‌ي وابستگي به شبكه‌هاي اجتماعي حقايق و همكاران (1396)، مقياس تجديدنظر شده الگوي ارتباطي خانواده (RFCP) Kothner and Fitzpatrick (2012) و پرسشنامه خود تمايزيافتگي Scowern and Friedland (1998) استفاده شد. به‌منظور تجزيه‌وتحليل داده‌ها از آزمون‌هاي همبستگي پيرسون و رگرسيون گام‌به‌گام استفاده شد. نتايج همبستگي نشان داد تمامي ضرايب همبستگي معني‌دار مي‏باشند (0/01 p). بر اساس نتايج به‌دست‌آمده همبستگي بين تمايزيافتگي با وابستگي به شبكه‌هاي اجتماعي در سطح آلفاي 0/01 منفي معني‌دار است. همبستگي بين جهت‌گيري همنوايي با وابستگي به شبكه‌هاي اجتماعي مثبت معني‏دار و همبستگي بين جهت‌گيري گفت‌وشنود با وابستگي به شبكه‌هاي اجتماعي منفي معني‌دار است. با توجه به نتايج به‌دست‌آمده مي‌توان وابستگي به شبكه‏هاي اجتماعي را با استفاده از متغيرهاي پيش‏بين تمايزيافتگي و الگوهاي ارتباطي تبيين نمود. نتايج اين مطالعه مي‏تواند به متخصصان آموزشي در بررسي مسائل نوجوانان كمك نمايد.