بررسي تأثير داروي ترانگزاميك اسيد بر التيام زخم باز در پوست موش صحرايي

استفاده از داروهاي آنتي فيبرينوليتيك از روش هاي مرسوم در پيش گيري و درمان خون ريزي هاي شديد در مراقبت هاي اوليه و ثانويه مي باشد.  ترانگزاميك اسيد از جمله اين داروهاست كه علاوه بر خاصيت آنتي فيبرينوليتيك، تأثيرات شگرفي بر روي مقاومت كششي پوست مي گذارد.  در سال هاي اخير استفاده از اين دارو در مديريت خون ريزي، خصوصاً در كنترل آسيب هاي شديد شدت گرفته است.  در پژوهش پيش رو روند التيام زخم باز تحت تيمار ترانگزاميك اسيد از ديدگاه هيستوپاتولوژي مورد بررسي قرار گرفته است.  تعداد 40 موش صحرايي سالم نر با وزن متوسط 200-250 گرم انتخاب و به طور تصادفي در دو گروه اصلي 20 تايي تقسيم شدند.  گروه 1- گروه درمان (ايجاد زخم باز و استفاده از ترانگزاميك اسيد) و گروه 2- گروه كنترل (ايجاد زخم باز و محمل دارويي بدون ترانگزاميك اسيد) كه هركدام از گروه‌هاي اصلي به 4 گروه فرعي (گروه‌هاي زماني روزهاي 3 و 7 و 14 و 21) تقسيم شدند.  جهت بررسي هيستوپاتولوژيك روند التيام، زخم موش‌هاي گروه‌هاي فرعي در هر دو گروه اصلي به صورت تمام ضخامت و به قطر 15 ميلي‌متر (10 ميلي‌متر زخم، به علاوه 5 ميلي‌متر حاشيه بافت سالم) برداشت و جهت مطالعات بافت‌شناسي هيستوپاتولوژي بررسي شد.  جهت مشاهده روند التيام، پس از مقطع گيري هيستوپاتولوژيك، با 2 روش رنگ‌آميزي كيفي هماتوكسيلين ائوزين و تري كروم ماسون گروه‌ها مطالعه و اطلاعات به دست‌آمده تبديل به اطلاعات كمي شده و مورد تجزيه‌و تحليل آماري قرار گرفتند.  تعيين روند التيام بر اساس 8 پارامتر هيستوپاتولوژيك شامل:  نقيصه بافت پوششي، جوانه گوشتي، رگ زايي، رشته هاي كلاژني، تعداد سلول‌هاي فيبروبلاست، پاسخ واكنش التهابي، طول نكروز و ضخامت اپيتليوم تازه تشكيل‌شده در محل التيام اندازه‌گيري شد.  نتايج ثابت كرد استفاده از داروي ترانگزاميك اسيد مي تواند نقيصه بافت پوششي، طول نكروز، قطر رشته هاي كلاژني و ضخامت اپيتليوم تازه تشكيل‌ شده را به‌ طور معني داري بهبود بخشد.  با اين حال، داروي ترانگزاميك اسيد تأثيري در روند رگ زايي، تشكيل جوانه گوشتي، تعداد سلول هاي فيبروبلاست و ميزان سلول هاي التهابي به جا نگذاشت. يافته‌ها نشان مي دهد كه داروي ترانگزاميك اسيد در روند التيام زخم باز در پوست موش صحرايي تأثير معني داري ندارد.