سنجش رضايتمندي كيفيت زندگي در خام شهرها (مطالعه موردي: شهرهاي بوستان و سپيدار، استان كهگيلويه و بويراحمد)

مقدمه: سياست تبديل نقاط روستايي به شهر، يكي از سياست‌هايي است كه در دهه‌هاي اخير به‌منظور بهبود رضايتمندي ساكنان نواحي روستايي مورد توجه قرار گرفته است. در كشور ايران نيز اين سياست مورد توجه بوده است. به‌طوري كه طي دهه‌هاي گذشته نقاط روستايي بسياري تبديل به شهر شده‌اند.هدف: بررسي تبديل نقاط روستايي به شهر و نقش آن در بهبود رضايتمندي ساكنان در دو شهر بوستان و سپيدار و مقايسۀ رضايتمندي آن‌ها از اين اقدام.روش‌شناسي تحقيق: نوع تحقيق كاربردي و روش بررسي آن توصيفي- تحليلي است. اطلاعات با استفاده از مطالعات كتابخانه‌اي و بررسي ميداني به وسيله پرسشنامۀ محقق ساخته به دست آمده است. جامعۀ آماري پژوهش حاضر شامل سرپرستان خانوار شهرهاي مورد مطالعه است كه با استفاده از فرمول كوكران حجم نمونه ۲۷۰ نفر تعيين شد.براي تحليل پژوهش از آمارهاي توصيفي و آزمون‌هاي كولموگروف اسميرنوف، فريدمن و رگرسيون ترتيبي استفاده شد.قلمرو جغرافيايي پژوهش: اين مطالعه در دو شهر بوستان و سپيدار در  استان كهگيلويه و بويراحمد انجام شد.يافته ها: يافته‌ها نشان مي‌دهد كه ميزان رضايت از زندگي در دو شهر متفاوت است؛ با توجه به نتايج آزمون كولموگروف اسميرونوف، رضايت از زندگي در شهر بوستان بيشتر است. نتايج آزمون فريدمن نشان مي‌دهد كه شهروندان ازمولفۀ كيفيت مكان در شهر سپيدار و آموزش در شهر بوستان بيشترين رضايت را دارند، در حالي كه مولفۀ اقتصادي در هر دو شهر داراي كم‌ترين ميزان رضايتمندي است.نتايج رگرسيون ترتيبي نيز نشان مي‌دهد كه در شهر بوستان متغيرهاي مستقل پژوهش تاثير زيادي در تبيين متغير وابستۀ رضايتمندي از زندگي دارند، در حالي كه در شهر سپيدار اين تاثير ضعيف و كم است. نتايج: يافته‌هاي تحقيق نشان مي‌دهد كه سياست تبديل نقاط روستايي به شهر تاثير مطلوبي بر بهبود رضايتمندي ساكنان در شهر بوستان داشته است. در حالي كه اجراي اين سياست در شهر سپيدار ناموفق بوده است.