سيماي نوع‌ دوستانه امام علي (ع) در انديشه عطار و مولوي

پژوهش حاضر، با بهره گيري از روش توصيفي - تحليلي، به بررسي سيماي نوع دوستانه و ايثارگرانه امام علي(ع) در انديشه عطار و مولوي پرداخته است. مطالعه آثار آن ها نشان مي دهد كه علت اقبال انسان امروزي به انديشه هاي آن دو، به تأكيد آن ها بر ارزش، حرمت و كرامت انسان برمي گردد و مهمترين جلوه آن، دوست داشتن آن ها و خدمت نمودن به آن ها، يعني نوع دوستي است. آن دو در آثار خود، علاوه بر مدح صادقانه و پاك امام علي(ع) و بيان ويژگي هاي وي، اشاراتي به حوادث مهم زندگي او دارند، كه بيانگر شخصيت نوع دوستانه و ايثارگرانه اوست كه خدا درباره‌ اش مي‌فرمايد: «و برخي از مردم براى به‌دست آوردن خشنودى خدا جان خويش را فدامي‌كنند». آن ها امام علي(ع) را الگوي بزرگ فضايل اخلاقي، به ويژه محبت، اخلاص، نوع دوستي و ايثار ستوده و مردم را به پيروي از او ترغيب نموده اند. زيرا او، كه به گفته عطار «كوه حلم و باب علم و قطب دين» است، اصل نخست در معاشرت با مردم را محبت، احترام و دوستي ديگران دانسته و خطاب به مالك مي فرمايد: «قلب خويش را از مِهر مردم و دوستي و لطف آنان سرشار كن». درواقع سيره عملي زندگي ايشان احترام كامل و اعتماد به ديگران بوده است». مولوي نيز او را افتخار هر نبي و هر ولي   دانسته و او را مولاي همه زنان و مردان مؤمن مي خواند كه همواره نوع دوستي را يكي از اصول مهم تعاليم خود شمرده و قلبش مملو از دوست داشتن مردم و هدايت آن ها بوده است.