تسبيح مقرّبون و تأثير آن در صيرورت اصحاب يمين با رويكرد تأويلي عرفاني بر ساختار سوره انسان

تسبيح در هستي، در حقيقت بيانگر امر تجلي و حيات است؛ آنگاه كه اراده الله بر خلقت تعلق مي گيرد، سنت الهي بر آن استوار است كه هستي هر شيء منوط به امر تسبيح آن باشد. در اين راستا، تسبيح انسان، آنگاه كه در مسير حبّ به مقرّبون قرارگيرد به شكل تحميد آشكارمي شود كه تسبيحي است خاصِ كساني كه در مسير صراط مستقيم قراردارند. در ساختار سوره انسان چگونگي اين تسبيح به تصوير كشيده شده است؛ در اين سوره، معصومين ‏(عليهم السلام) به عنوان مصداق مقرّبون ذاتي معرّفى شده‏اند. اين سوره مشتمل بر 31 آيه است كه آيات 5 تا 15آن اوصافي از مقرّبون را تشريح نموده، درآيات 16 تا 23 به ويژگي هاي محبين آنان و چگونگي ارتباطشان با مقرّبون اشاره شده و در7 آيه آخر نيز راهكارهاي نيل به مقام مقرّبون ارائه گرديده است. در اين نوشتار به شيوه ساختار شناسي تأويلي سوره، اين حقيقت عظيم به دست آمده كه يكي از جنبه هاي تسبيح مقرّبون، در سوره دهر در بُعد وجه اللهي بودن آنان، خود را آشكار مي سازد. درخصوص تسبيح محبّين نيز اينگونه نتيجه ميشود كه به واسطه مودّتي كه با مقرّبون دارند، در چارچوب تسبيح صراط مستقيم  قرارخواهندگرفت كه سبب مي شود به لطف الهي به درجه قرب اكتسابي نايل آيند كه اين همان تحميد اصحاب يمين است.