چگونگي نمود عنصر «شرّ» در حديقه ‌الحقيقه سنايي

وجود شرّ قرن ها، به عنوان مسئله اي براي خداپرستان بوده است. باور به اينكه جهان، با شمار زياد شرور مخلوق و تحت نظارت مطلق خير اعلي و قادر مطلق و داناي مطلق باشد، مشكل به نظر مي رسد. اهميت جهان بيني درخصوص شرور تا بدان جاست كه به عنوان يكي از مضامين مهم و برجسته، نه تنها در متون كلامي و فلسفي و حكمي، بلكه در متون عرفاني نيز به وفور ديده مي شود. در اين مقاله نگارندگان پس از اشاراتي كوتاه به پاسخ هايي كه به مسئله شرور داده شده است، با روش توصيفي-تحليلي، به مصداق هاي مسئله شرّ در منظومۀ عرفاني حديقه سنايي مي پردازند. حكيم سنايي از نظر اصول اعتقادي و كلامي دنباله رو اشعري – ماتريدي است و در اين سپهر فكري به آن انديشيده است. نتيجه اي كه از اين پژوهش به دست مي آيد حاكي از آن است كه سنايي با رويكردي عرفاني در مسئله شرور با حكماي الهي متفق القول است و شرور را به طور كلي نفي مي كند. بر اساس منظومه فكري او، اراده الهي خير محض است و اين اصل از اساسي ترين پايه هاي جهان بيني اوست و با تعبيرهاي متفاوت از آن سخن گفته است.