بررسي عشق و حب الهي در خلقت هستي، براساس آيات قرآني از منظر امام خميني (ره)

بحث حب و عشق الهي، از مباحث جالب توجه مخصوصاً در عرفان اسلامي است كه بسياري از عرفا و انديشمندان را واداشته تا با توجه به آيات قرآني مربوطه، به شرح و بسط آن ها بپردازند. امام خميني نيز با راهگشايي آيات و روايات از طرفي و نيز  با تأثر از بزرگان و اكابر وادي عرفان و معرفت، در  آثار خويش به اين موضوع پرداختند كه در پژوهش حاضر سعي بر آن است تا با روش كتابخانه اي و جمع آوري مطالب و تحليل محتوا به بحث و شرح آن پرداخته شود. آنچه از آثار ايشان  مطرح مي شود اشاره به اين دارد كه جهان هستي و خلقت انسان، زاييده عشق و حب الهي است. حب و عشقي كه اگر در وجود سالك راه حق سريان و جريان يابد، قادر است تا دوباره او را از اين جهان خاكي به عالم باقي رهنمون سازد كه البته آن هم در سايه عمل به احكام و شريعتي كه الله از بنده خواسته، امكان پذيرست و مفهوم انا لله و انا اليه راجعون در باب آن تحقق مي يابد.در نگاه امام، حبّ الهي به منزله آتشي است كه از همان ابتداي آفرينش در قلب عاشق برافروخته مي شود و در راه رسيدن به آن بايد از تصفيه و تزكيه نفس ياري خواست، صفتي كه به دنبال تهذيب نفس از آلودگي ها و موانع و حجاب هاي دنيوي و مادي در باطن سالك پديدمي آيد، سالك را قادرمي سازد كه به استناد آيات قرآن، ملكوت را دريابد و به لقاء الله برسد.