نگاهي جامعه‌شناختي به مفهوم تنظيم گري محيط‌زيست در پرتو اصول 8 و 50 قانون اساسي ايران

ازآنجاكه محيط‌زيست سازنده بستر و شالوده زيستي انسان و ساير موجودات زنده است، از اهميت بنيادين و انكارناپذير‌ي برخوردار است؛ اما علي‌رغم اين جايگاه، توسعه صنعتي و فناورانه ي جهاني، به‌ويژه در دو قرن اخير، سبب‌ساز تغييرات ناخواسته و اغلب ناخوشايند و تخريب محيط‌زيست در بسياري از مناطق جهان شده است. ازاين‌رو بسياري از دولت‌ها ناچار از تنظيم گري مستقيم و غيرمستقيم در حوزه حفاظت و بهبود محيط‌زيست هستند. در ايران نيز دولت با به‌كارگيري تنظيم گري حقوقي، تلاش دارد تا دشواره‌ها و چالش‌هاي محيط‌زيستي را حل كند و دستكم از پيشروي تخريب و فرسايش آن به مثابه يك پروبلماتيك اجتماعي جلوگيري كند؛ چنانكه اصل 50 قانون اساسي ايران نيز بر تنظيم گري محيط‌زيست تأكيد دارد. مقاله پيش رو با بهره‌گيري از روش توصيفي و تحليلي و با نگاهي جامعه شناختي، به بررسي نحوه تنظيم گري محيط‌زيست در پرتو اصل 8 و 50 قانون اساسي مي‌پردازد. يافته‌هاي پژوهش حاضر نشان مي‌دهد كه با بهره‌گيري از ظرفيت‌هاي قانون موجود، بايد رويكردي تركيبي اتخاذ شود كه از فوايد و كارآمدي ديگر شيوه‌هاي تنظيم گري براي جبران نقصان‌ها و پر كردن خلأهاي تك رويكردي بهره بگيرد.