تأملي جامعه شناختي بر خصوصي سازي آموزش (مدارس غير دولتي) در ايران

پژوهش جامعه شناختي حاضر با سه هدف مشخص انجام گرفت: هدف اول، بررسي زمينه هاي اجتماعي شكل گيري خصوصي سازي آموزش در ايران. دوم، بررسي پيامدهاي اجتماعيِ توسعه مدارس غيردولتي خاصه در خصوص وضعيت تحقق و توسعه عدالت آموزشي و عدالت اجتماعي و سوم، واكاوي و تبيين راهبرد­هاي مواجهه با خصوصي سازي آموزش در ايران. اين تحقيق براي رسيدن به اهداف مذكور، از مصاحبه نيمه ساختار يافته عميق به همراه بهره گيري از اسناد و متون تاريخي استفاده كرده است.  و به واسطه متون و اسناد تاريخي داده ها مورد تحليل قرار گرفته است. يافته­هاي  اين مطالعه  نشان داد كه خصوصي سازي آموزش در ايران از بستر هاي اجتماعي مختلف همچون، بحران پسا جنگ، برون سپاري و قوانين، برساخته شد. پيامدهاي اين خصوصي سازي نيز در سه سطحِ نابرابري، طبقاتي شدن و كالايي شدن آموزش قابل تحليل است. مشاركت كنندگان اين تحقيق به دو راهبرد در مواجهه با خصوصي سازي آموزش اشاره و استدلال كردند:  خصوصي كردن و عادلانه كردن مدارس.