پوشش گياهي و آب و هواي ديرينه نورين (ترياس پسين) در ايران

توالي‌هاي سنگي حاوي ماكروفسيل‌هاي گياهي به سن نورين در ناحيه البرز مربوط به دو واحد چينه‌شناسي للـه‌بند و شهميرزاد، در ناحيه كپه‌داغ مربوط به سازند ميان‌كوهي و در ايران مركزي مربوط به پاره‌سازند قدير در ناحيه طبس و بخش دهرود در ناحيه كرمان مي‌باشند. به‌طوركلي تنوع و پوشش گياهي در طي زمان نورين كمتر از رتين به‌ويژه ژوراسيك (گروه شمشك) است و بيشترين تنوع پوشش گياهي زمان نورين در حوضه البرز مربوط به شاخه پتريدوسپرموفيت‌ها (سرخس‌هاي دانه‌دار) و در حوضه ايران مركزي مربوط به شاخه پتريدوفيت‌ها (سرخس‌ها) است و نشان‌دهنده رطوبت بالاتر زمان مذكور در حوضه ايران مركزي و خشك‌تر بودن آب و هواي حاكم در حوضه البرز مي‌باشد. بيشترين تنوع پوشش گياهي در توالي‌هاي سنگي نورين در سراسر ايران مربوط به شاخه پتريدوسپرموفيت‌ها و كم‌ترين تنوع مربوط به ژينكوفيت‌ها است به‌طوري‌كه به‌ترتيب 32 درصد (يك سوم پوشش گياهي) و 6.5 درصد از كل پوشش گياهي را شامل مي‌شوند. نواحي پوشيده از گياهان در سراسر البرز در طي زمان نورين مرتبط با يكديگر است و جدايش وسيعي بين آن‌ها وجود نداشته است. مجموعه ماكروفسيل‌هاي گياهي در هر دو حوضه البرز و ايران مركزي مويد آب و هوايي به نسبت مرطوب نيمه گرمسيري تا گرمسيري براي زمان نورين ولي با رطوبت كمتري در قياس با زمان رتين مي‌باشند. همچنين پوشش گياهي زمان نورين در البرز كم تراكم‌تر و پراكنده‌تر از ايران مركزي در طي زمان نورين است.