بررسي تأثير پيچيدگي اقتصادي و مصرف انرژي تجديدپذير برآلودگي هاي زيست محيطي در كشورهاي در حال توسعه

با توجه به تهديدهاي فزاينده تغييرات آب و هوايي، نوآوري هاي فناورانه و كاهش آلودگي، به نيروهايي براي رشد اقتصادي بالاتر و محيط زيست بهتر تبديل شده‌اند. در اين پژوهش به بررسي اثرات پيچيدگي اقتصادي به عنوان شاخص توليد پيشرفته مبتني بر دانش و مصرف انرژي تجديدپذير و همچنين اثرات متقابل آنها بر آلودگي محيط زيست در كشورهاي در حال توسعه در دوره زماني ‌2019-2000 با استفاده از روش GMM پرداخته شده است. نتايج به دست آمده نشان مي دهد كه شاخص پيچيدگي اقتصادي، تأثير منفي و معناداري بر انتشار دي اكسيد كربن در كشورهاي در حال توسعه دارد. متغيرهايي مانند باز بودن تجارت و شدت انرژي، باعث افزايش انتشار دي اكسيد كربن مي‌شوند و فرضيه منحني كوزنتس براي كشورهاي در حال توسعه تأييد، و همچنين پيچيدگي اقتصادي در اين كشورها، به حركت رو به بالا در منحني كوزنتس منجر مي‌گردد. مصرف انرژي تجديدپذير، تأثير معنادار بر كاهش انتشار دي اكسيد كربن دارد و همچنين در سطوح بالاتر پيچيدگي اقتصادي، مصرف انرژي تجديدپذير باعث كاهش بيشتري در انتشار دي اكسيد كربن مي شود و از اين رو بايد كشورهاي در حال توسعه سهم انرژي هاي تجديدپذير را با استفاده از فرايندهاي نوآوري در بخش انرژي به طور قابل توجهي افزايش دهند كه اين امر سبب كاهش آلودگي هاي زيست محيطي در اين كشورها مي شود.