بازسازي مدرسه حديثي شيعه ري در آيينه راويانِ حديث (سده‌هاي دوم و سوم هجري)

رونق و گسترش حديث‌ پژوهي در يك شهر يا منطقه، در گرو عوامل مختلفي است. يكي از اين عوامل را مي‌توان حضور عالمان و محدّثان در آن جغرافياي علمي و فعّاليت‌هاي حديثي آنان دانست. يكي از بهترين و مهم‌ترين روش‌هاي بازسازي مدارس حديثي، بازشناسي راويان و محدّثان مشهور و گونه‌شناسي روايات رايج در آن مدرسه حديثي است. يكي از مهم‌ترين مدارس حديثي شيعه در قرون اوّليه اسلامي، مدرسه حديثي «ري» است. اين مدرسه به دليل كثرت محدّثان شيعي و فراواني روايات آن‌ها در كتب حديثيِ شيعه و نيز تجربه دو عصر حضور و غيبت ائمّه (ع)، از اهمّيت بسزايي براي پژوهش برخوردار است. اين پژوهش در راستاي بازسازي مدرسه حديثي شيعه در «ري» در آيينه راويان حديث، طراحي شده و هدف از آن، شناخت دقيق راويان اين مدرسه حديثي، مصنّفات آن‌ها و گونه‌شناسيِ روايات‌شان است. در اين راستا، نحوه تحمّل و اداي حديث در اين مدرسه و ميزان اثرپذيري محدّثان آن ديار، از ديگر مدارس حديثي نيز استخراج و گزارش شده است. پژوهش حاضر با روش كتابخانه‌اي و رويكردي توصيفي ـ تحليلي، به اين نتيجه رسيده كه فعّاليت مدرسه حديثي ري، از زمان امام صادق(ع) آغاز شده است. بررسي رَحَلات حديثي محدّثان، نشان از آن دارد كه اين مدرسه، بيشترين اثرپذيري را از مدرسه حديثي «كوفه» داشته و به‌رغم تنوّع گونه‌هاي روايي منقول از راويان، صبغه غالب روايات مدرسه حديثي «ري»، فقهي بوده است.