با هم آيي كلمات مقترن و انواع آن در قرآن كريم

باهم آيي وقوع دو يا چند كلمه با فاصله كوتاه درون يك پيكره زباني است كه انتخاب هر واژه بر روي انتخاب ساير واژگان و وقوع آنها اثر مي گذارد. در مطالعات گوناگون زبانشناختي، اغلب تنها از يك نوع با هم آيي سخن به ميان آمده است و در تقسيم بندي انواع باهم آيي، تنها به ويژگي هاي صوري و دستوري واژگان همنشين پرداخته شده است. در اين پژوهش تلاش شده ضمن ارائه تعريفي دقيق و جامع از با هم آيي و معيارهاي تعيين آن، انواع مختلف آن را در قرآن كريم كشف و تبيين نماييم. يافته‌هاي تحقيق نشان مي دهد كه قرآن كريم به عنوان يك اثر ادبي فرابشري، براي القاي انديشه و مفاهيم و تأثيرگذاري بر مخاطب از شگردهاي گوناگوني استفاده كرده است كه يكي از مهمترين اين شگردها، كاربرد هم آيي واژگان در بافت زباني آيات است. در اين پژوهش تعداد 14 نوع از انواع با هم آيي واژگان در قرآن كريم مانند: تقارب، شمول معنايي، تقابل معنايي، جزء واژگي، هم آوايي حوزه اي، تداعي آوايي، با هم آيي حجمي، با هم آيي نبوي (آيت)، رابطه وسيله و ابزار، رابطه جنسي، رابطه مكاني، رابطه زماني، رابطه علّي و رابطه صفتي ـ اسنادي، كشف و استخراج گشته است.