شناسايي و تحليل استعاره‌هاي ساختاري در تبيين مفهوم امامت و جايگاه اهل بيت (ع) در نهج‌ البلاغه

مهمترين مؤلفه هويتي شيعه، امامت و ولايت اهل بيت(ع) است كه عامل تمايزبخش اين مذهب، از ديگر مذاهب اسلامي است. اين مفاهيم، بسامد بالايي در سخنان اولين امام شيعيان دارد؛ به نحوي كه بازتاب فراوان آن در نهج‌البلاغه مشهود است. در اين ميان نكته شايان توجه، بهره گسترده حضرت علي‌(ع) از استعاره‌هاي مفهومي است؛ چه آنكه نياز داشتند قواي شناختي مخاطبان خود را به خدمت گرفته و با استفاده از مفاهيم ملموس و محسوس، مراحل فهم و درك جايگاه امامت را آسان‌تر نمايند. در اين نوشتار بر اساس زبان‌شناسي شناختي و با استفاده از رويكرد ليكاف و جانسون در استعاره‌ها، مهمترين استعاره‌هاي مفهومي از نوع ساختاري، در تبيين مفهوم امامت و جايگاه اهل بيت(ع) مورد بررسي قرار گرفته است. نتايج تحقيق نشان دهنده شش حوزه مبدأ است كه بر مفاهيم متناظر در حوزه مقصد، نگاشت داده شده‌اند. پربسامدترين‌ها،‌ حوزه‌هاي مفهومي «نور»، «سفر و حركت» و «حيات و ممات» ‌است. توجه به اين نگاشت‌ها، اثر شايان توجهي در امر فهم و شرح نهج‌البلاغه خواهد داشت.