بررسي شيوع بيماري آبله و روند آبله‌كوبي در فارس در دوره‌ي پهلوي اول

يكي از بيماري هاي عفوني كه در عصر پهلوي اول (1304تا1320ش)، در استان فارس، شيوعي گسترده داشت، بيماري آبله بود. اين بيماري در اوايل سلسله ي پهلوي در شهرهاي استان فارس شيوع يافت و اپيدمي آن در سال 1318ش به اوج رسيد. براي كنترل بيماري، اقداماتي مهم، ازجمله آبله كوبي انجام شد. آبله كوب ها با ايجاد پست هاي ثابت و سيار و با روش استفاده از تزريق مايع آبله ي بدن فرد بيمار يا مايع آبله ي حيواني به مبتلايان، سعي در كنترل بيماري داشتند. علي رغم تلاش هاي اداره هاي محلي در امر آبله كوبي، موانع و مشكلاتي متعدد، براي كاهش و ريشه كن كردن بيماري وجود داشت. اين پژوهش درصدد است با تكيه بر اسناد منتشرنشده در سازمان اسناد و كتابخانه ي ملي ايران و نيز آرشيو روزنامه هاي محلي و با استفاده از روش توصيفي تحليلي به بررسي شيوع بيماري آبله در فارس و روند آبله كوبي براي مقابله با آن، در دوره ي پهلوي اول بپردازد. يافته هاي پژوهش نشان داد، علي رغم همه گيري گسترده ي آبله و مرگ ومير فراوان در فارس، در دوره ي پهلوي اول، روند آبله كوبي به شكلي مطلوب پيش رفت و دولت موفق شد با استفاده از امكانات موجود و روش هاي رايج، به كنترل اين بيماري در مناطق مختلف فارس بسيار كمك كند.