ساسانيان و نگرش آ‌ن‌ها به دانش پزشكي

امپراتوري ساساني بين سال هاي ۲۲۴تا۶۵۱ ميلادي در ايران حاكميت داشت. همگوني و همسويي دولت و دين در ساختار تشكيلات اداري ساساني، در رشد علم و دانش، به ويژه علم پزشكي، در طول حيات سياسي چهارصدساله ي ساسانيان، تأثيراتي بسيار مهم داشت. با توجه به اهميت دانش پزشكي در اين دوره، پرسش كليدي پژوهش اين است كه با وجود نظام طبقاتي و انحصار فراگيري علم و دانش در طبقات ممتاز جامعه، علم پزشكي چه منزلتي در دوره ي ساساني داشته است؟ يافته هاي پژوهش نشان مي دهد در آموزه هاي دين زرتشت، علم پزشكي بالاترين جايگاه را داشته است؛ زيرا با وجود برخورداري از سلامتي بود كه مؤمن زرتشتي مي توانست بر اهريمن غلبه كند. در كنار اين، سياست تشويقي شاهان و دولت ساساني در رشد و بالندگي علم پزشكي بسيار اثرگذار بود. برخي از اين سياست ها عبارت اند از: گسترش روابط فرهنگي و علمي با كشورهاي هندوستان و يونان و روم، ترجمه ي آثار پزشكان خارجي به زبان پهلوي و بايگاني آن ها همراه با تشكيل كتابخانه اي بزرگ، دعوت به اشتغال پزشكان خارجي در دانشگاه جندي شاپور و اعزام پزشكان ايران به خارج از كشور براي فراگيري دانش پزشكي و تجربه ي بيشتر در اين حوزه. پژوهش حاضر به روش تاريخي، با استناد به منابع كتابخانه اي و باستان شناسي و به شيوه ي توصيفي تحليلي انجام شده است. به نظر مي رسد با توجه به گستردگي تمدن ايران در عصر ساساني و توجه به علم و دانش و همچنين، ايجاد شهر پزشكي در دوره ي ساساني، دانش پزشكي اهميتي زياد در اين دوره داشته است و در اين دانش به صورت تخصصي پژوهش مي شد.