بررسي نقش هوش معنوي در حساسيت اخلاقي دانشجويان پرستاري

ارائه دهندگان مراقبت هاي بهداشتي براي ارائه مراقبت هاي اخلاقي موثر ، نياز به حساسيت اخلاقي دارند. از آنجاييكه معنويت بخش جدايي ناپذير از اخلاق است و هوش معنوي زيربناي باورهاي فرد است كه بر عملكرد وي تأثير مي گذارد، اين مطالعه با هدف تعيين نقش هوش معنوي در ميزان حساسيت اخلاقي دانشجويان پرستاري انجام شد. اين پژوهش، يك پژوهش توصيفي مقطعي مي باشد كه در سال 1400 انجام شد. جامعه هدف را دانشجويان پرستاري شاغل به تحصيل در نيمسال اول 1401-1400 در شهر يزد بودند كه 153 نفر به روش نمونه گيري تصادفي ساده انتخاب شدند. به منظور جمع آوري اطلاعات، از پرسشنامه هاي هوش معنوي كينگ، حساسيت اخلاقي لوتزن استفاده شد. روايي و پايايي ابزار ها در تحقيقات پيشين تعيين شده است. داده ها با استفاده از آمار توصيفي (ميانگين و انحراف معيار، توزيع فراواني) و استنباطي (آزمون همبستگي پيرسون) توسط نرم افزار SPSS نسخه 16 تحليل شد. نتايج نشان داد كه ميانگين حساسيت اخلاقي (10.46±64.24) و ميانگين هوش معنوي دانشجويان پرستاري (34.13±53.90) و در حد متوسط قرار داشت. ارتباط آماري معناداري بين هوش معنوي و حساسيت اخلاقي مشاهده نشد (0.245 = P). لذا نياز است براي درك بهتر و عميقتر، مطالعاتي جهت بررسي عوامل ميانجي كه ممكن است بر اين متغيرها تأثيرگذار باشد، انجام شود