ارتباط حساسيت اخلاقي پرستاران با شاخص هاي محيط كاري

ارائه مراقبت پرستاري بر اساس ارزشهاي اخلاقي مستلزم برخورداري پرستاران از حساسيت اخلاقي است. تعيين عوامل مرتبط با حساسيت اخلاقي مي تواند به شناخت راهكارهاي ارتقاي اين توانمندي كمك نمايد. هدف از اين مطالعه، بررسي ارتباط حساسيت اخلاقي پرستاران با شاخصهاي محيط كاري بوده است. اين مطالعه توصيفي- همبستگي با حضور 135 نفر از پرستاران بيمارستان ولي عصر شهربابك (استان كرمان) در سال 1400 انجام شده است. انتخاب نمونه ها به روش تمام شماري بوده و براي جمع آوري اطلاعات از پرسشنامه حساسيت اخلاقي لوتزن و پرسشنامه شاخص محيط كار استفاده شده است. تجزيه و تحليل داده ها با تعيين ضريب همبستگي پيرسون و آزمون رگرسيون، با استفاده از SPSS نسخه 26 انجام شده و آزمونهاي تي و آنووا براي بررسي تفاوت ميانگين نمرات بر اساس متغيرهاي جمعيت شناختي و حرفه اي استفاده گرديده است. يافته هاي پژوهش نشان داد وضعيت حساسيت اخلاقي و شاخصهاي محيط كار پرستاران شركت كننده در اين مطالعه در سطح متوسط قرار داشته و همبستگي معناداري بين حساسيت اخلاقي پرستاران با شاخصهاي محيط كاري وجود دارد (0.212 = R ) (P=0.049) . همچنين ميانگين نمره شاخص محيط كار، تفاوت معناداري را بر اساس متغيرهاي سمت (P=0.08 ) و نوبت كاري (P=0.012) نشان داد. وجود ارتباط معنادار حساسيت اخلاقي پرستاران با شاخصهاي محيط كاري آنان، اهميت وضعيت محيط كاري و پيامدهاي مرتبط با آن را مورد تاييد قرار مي دهد. با توجه به نتايج مطالعه حاضر، با مطلوب ساختن شرايط محيط كاري پرستاران مي توان انتظار داشت حساسيت اخلاقي آنها نيز ارتقاء يابد.