هويت‌جمعي و نگرش به دموكراسي (مطالعۀ تطبيقي بين كشورهاي اروپاي‌غربي، خاورميانه و نوظهور آسيايي)

امروزه پديدۀ دموكراسي به يك امري‌‌جهاني و همه‌‌گير تبديل شده، اما با وجود اين تعدادي از كشورها هنوز وارد اين جرگه نشده‌‌ و تعدادي هم كه به اين پديده پيوسته‌‌اند، از سطح رشد و شكوفايي دموكراسي به يك اندازه برخوردار نيستند. عوامل متعددي در پيدايش، رشد و شكوفايي دموكراسي و نگرش به آن مؤثر هستند؛ يكي از اين عواملِ تأثيرگذار، «هويت‌‌‌‌ جمعي» است. هدف تحقيق حاضر بررسي رابطۀ بين هويت جمعي و نگرش به دموكراسي است. براي دستيابي به اين هدف از مجموعه داده‌‌هاي پيمايش‌‌جهاني «اينگلهارت» طي سال‌‌هاي 2020-2017م. استفاده شده است. جامعۀ آماري اين پژوهش كشورهاي اروپاي غربي (آلمان، سوئد و اسپانيا)، كشورهاي خاورميانه(ايران، عراق و مصر) و كشورهاي نوظهور آسيايي (تركيه، كره‌جنوبي و مالزي) مي‌‌باشد. نتايج پژوهش نشان‌داد كه نوع غالبِ هويتِ جمعي، نگرش و شناخت به دموكراسي را تحت‌تأثير قرار مي‌‌دهد؛ هم‌چنين نتايج پژوهش بيانگر نگرش متفاوت به دموكراسي در بين سه گروه از كشورهاي مذكور است. طبق اين نتايج كشورهاي اروپاي‌‌غربي از نمرۀ بالاتر، بعد از آن كشورهاي‌‌خاورميانه و سپس كشورهاي نوظهور آسيايي قرار دارند؛ هم‌چنين نتايج پژوهش نشان مي‌‌دهد برخي از متغيرهاي شاخص دموكراسي با ساختار‌‌ فرهنگي و ارزشي جوامع در تناقض است.