بررسي جايگاه گردشگري مذهبي مشهد در اسناد فرادستي شهري

با توجه به موقعيت و وضعيت شهر مشهد وجود طرح و برنامه يكپارچه، يك كلان پروژه با چشم‌انداز واحد براي توسعه اين شهر و توجه به مهم‌ترين عنصر توسعه اين شهر، يعني گردشگري مذهبي امري ضروري به نظر مي‌رسد. بنابراين پژوهش حاضر به دنبال بررسي و ارزيابي عوامل تأثيرگذار بر جايگاه و وضعيت گردشگري مذهبي در اسناد فرادستي شامل كليه برنامه‌ها و اسناد فرادستي و طرح‌هاي توسعه‌اي در سطح ملي، منطقه‌اي و محلي از سال 1327 تا 1398 كه در ارتباط با زيارت و گردشگري مشهد در طي اين سال‌ها تهيه‌شده است، مي‌باشد. پژوهش حاضر، از نظر هدف كاربردي و بنا بر ماهيت تحقيق از روش توصيفي – تحليلي استفاده‌شده است. روش گردآوري اطلاعات به كمك تكميل پرسشنامه توسط كارشناسان و صاحب‌نظران بوده است. جامعه آماري در پژوهش حاضر، با توجه به تعيين سازمان‌هاي مرتبط با موضوع پژوهش، از هر سازمان 5 نفر از مديران ارشد به‌عنوان نمونه آماري در نظر گرفته شد كه در مجموع تعداد 50 نفر انتخاب شدند و از روش نمونه‌گيري غير احتمالي سهميه‌اي كه تعداد نمونه‌ها از قبل مشخص و از متخصصين بودند استفاده شد. يافته‌هاي تحقيق در ارتباط با عوامل تأثيرگذار بر جايگاه گردشگري مذهبي مشهد در طرح‌هاي توسعه شهري نشان مي‌دهد، متغير عرصه مديريت گردشگري با ميانگين (3.96) بيشترين امتياز را كسب كرده است و بعدازآن متغيرهاي كالبدي-زيرساختي و اقتصادي با (3.74) ميانگين بيشتري داشته‌اند. متغير اجتماعي-فرهنگي نسبت به سه متغير ديگر با ميانگين 3.64 در رتبه آخر قرار داشته است. همچنين در مدل ساختاري تائيد شده مشخص شد عرصه مديريت گردشگري با ضريب 0.86 بيشترين تأثير را بر توسعه گردشگري شهري مشهد داشته است.