تحليل «ظرفيت‌هاي محيطي» گردشگري ادبي براي توسعه گردشگري شهري مطالعه موردي: شهر تهران

گردشگري ادبي يكي از انواع گردشگري فرهنگي است كه هدف اصلي آن آشنايي با اماكن مربوط به زندگي نويسندگان، شاعران، هنرمندان و آثار آن‌ها است. ايران نيز با داشتن شعرا و نويسندگان بنام، شرايط مناسبي براي توسعه گردشگري ادبي دارد. در اين ميان، شهر تهران به دليل موقعيت سياسي و وجود مراكز فرهنگي هنري همواره موردتوجه شعرا و نويسندگان كشورمان بوده است؛ بنابراين، توانمندي شاياني براي ايجاد گردشگري ادبي دارد. تحليل ظرفيت‌هاي گردشگري ادبي در سه سطح انجام مي‌شود: فردي، سازماني و محيطي. هدف از انجام اين تحقيق، شناخت و تحليل «ظرفيت‌هاي محيطي» در توسعه گردشگري ادبي شهر تهران است. روش تحقيق در انجام اين پژوهش توصيفي- تحليلي باهدف كاربردي است. به‌منظور جمع‌آوري اطلاعات از روش اسنادي و پيمايشي استفاده‌شده است. جامعه آماري مطالعات پيمايشي شامل دو گروه گردشگران ادبي و جامعه محلي بوده است. يافته‌هاي پژوهش نشان داد «انواع گردشگري ادبي» مؤثرترين متغير ظرفيت محيطي در توسعه گردشگري ادبي در شهر تهران است و پس‌ازآن «زيرساخت‌ها» در درجه دوم اولويت قرار دارد. «مكان‌هاي ادبي» هم در رده سوم هستند و نسبت به دو مورد مذكور اهميت كمتري دارد. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد شهر تهران ظرفيت محيطي مناسبي براي ايجاد و توسعه گردشگري ادبي دارد و اين ظرفيت مي‌تواند زمينه‌هاي براي توسعه گردشگري شهر تهران باشد.