بررسي سير تطور نجات و منجي باوري در آيين يهود تا عصر پراكندگي

مسئله «نجات» و «ظهور منجي» يكي از مهم‌‌ترين آموزه‌‌ها در ميان يهوديان است كه پژوهشگران از زواياي مختلف بدان پرداخته‌‌اند؛ اما به نظر مي‌‌رسد تمام جنبه‌‌هاي آن مورد كاوش قرار نگرفته‌اند. يكي از اين جنبه‌ها بررسي سير تحول اين آموزه در ميان يهوديان است كه در طول تاريخ پر فراز و نشيب يهوديت، با شدت و ضعف همراه بوده و تحولاتي را پشت سر گذاشته است. پژوهش پيش‌رو، با روش توصيفي_تحليلي و گرد‌‌آوري اطلاعات به شيوه كتابخانه‌‌اي، به بازخواني تاريخ يهود از آغاز تا زمان پراكندگي پرداخته و تطور اين آموزه در ميان يهوديان را بررسي كرده است. يافته‌‌هاي پژوهش حكايت از آن دارند كه انديشه منجي‌‌‌‌ در ميان يهود، در اين بازه‌‌ زماني در ابتدا حالت فرابشري با كاركرد زميني و مادي داشته است و در طول اين مدت، با توجه به حوادث و رخدادها، نگاه به منجي و مسئله نجات، از حالت فرابشري كه همان نجات توسط يهوه باشد، خارج و باور به ظهور منجي بشري با نگرش فرجام شناسانه مطرح شده است.