بررسي نحوه معرفي يُگه و آموزه‌هاي شرقي در آثار اهل تصوف و دانشمندان مسلمان

آشنايي چهره هاي شاخص تصوف با آموزه هاي شرقي به ويژه يُگه كلاسيك هندويي از نكات مهم در تاريخ تصوّف اسلامي است كه خود دليلي بر غيربومي انگاشتن خاستگاه عرفان اسلامي در نزد برخي مستشرقين نيز شده است. در اين نوشتار پس از اشاره به مكتب يُگه و نيز نحوه حضور تصوف اسلامي در هند، مكتوبات و ملفوظات برخي از چهره هاي شاخص تصوف اسلامي كه به آموزه هاي هندويي به طور عام و يُگه كلاسيك به طور خاص اشاراتي داشته اند و يا به ترجمه و شرح آن پرداخته اند بررسي شده و نحوه معرفي يُگه كلاسيك توسّط ايشان به جهان اسلام ارزيابي شده است. در نتيجه بررسي به عمل آمده مشخص گرديد كه همّ اصلي ايشان بر انتقال عريان يُگه نبوده و ضمن اينكه سعي كرده   اند شناخت دقيقي از آن به دست آورند كوشيده اند آن را در قالب مفاهيمي كه در جهان اسلام قابل فهم است منتقل كنند. اين يافته خود مي تواند تأييدي بر نظريه اي باشد كه اهتمام دانشمندان اسلامي در دورۀ ميانه بر شرح منابع ملل ديگر را بيش از ترجمه آثار مي داند.